yalnızlıkla vedalaşma ritüeli

çam ağaçlarının arasında bir ateş yakıp o gece yalnız kalışıma son verdim. toprakta izlediğim karıncalardan öğrendim ki hiçbir şey sonsuza dek yalnız değil. deniz kabuklarını toplarken usuldan bir meltem esintisi sardı bedenimi. tatlı suyun içine bir damla portakal çiçeği suyu damlattım, o kokunun yayılışına baktım. insan bir kendisiyle barışınca diğer her şey kolaylaşıyor aslında. binlerce yıldıza baktığımda yalnızlığın bir illüzyon olduğunu anlıyorum ama bu hayatta birlikte var olmayı öğrenmek de bir ritüel. bu tarz bir süreç işte. bu tarz hissetmek güzel, içine işleyen bir huzur.