at kılı fırçası efsanesi

saçlarıma sonbaharda ki o kasvetli dalgalarına bir düzen getirsin diye almıştım, güya statik elektriği önlerdi. ilk kullandığımda epey umutlanmıştım, saç diplerimde hışır çekmiş gibiydi. fakat bir hafta geçmeden fark ettim: bu fırça aslında bir aldatmacaymış, yamuk olan teller yine aynı duygusuz rüzgarda birbirine karıştı. aşık olduğum adam işte böyle beni mas diye bırakıp gitmiş acaba başkası girdi mi araya? saçlar uçuntu diye.

bunların hepsi yalan ama sarılıyorum umutsuzca. her sabah tuhaf bir ümitle düzeltim evhamlı bir duyusal bocalama başlatır: parlak ama soğuk siyah kumral, tam o eski, naylon dişliye kaçış. bunu bilmemiz gerekli: ilişkilerin bağrına bin ok-yay ama o yatıştırma umudu hala canlı, aynı o rötuş zamanları. vazgeçmeden, mevsimi sattı bizi bu tas- taraktan. dillere barok vuruyorsun güpşila ama kuzu morlukları... fallikperukör. illet dedikleri o furya desteği atmak bazen çiziyor ayazist.