istanbul sözleşmesi ve diğerleri

kimi zaman bir belge, umudun küçücük bir çatısı gibi duruyor. yorgun bir çağda kadınların başını sokabildiği fikirler bol sayılmaz ama bazıları hâlâ vicdanları yokluyor. başka başka sözleşmeler, başka davalar derken her şey birbirine karışıyor sanki. içimdeki buruk şey herkes gibi evine sığınmak istiyor fakat kapının miladı eski defolmuş. insanların konuşurken gözlerinin içine bakmakta zorlanıyoruz. kadınca ruh hali değil de öfke ve zarafet kitabı hatırlanıyor ister istemez.