mujgan

bazen öyle anlar oluyor ki en yakın arkadaşına bile anlatamadığın dertler kalıyor içinde. işte o zaman böyle platformlar iyi geliyor insana, tanımadığın bir kadının sesinde buluyorsun teselliyi.

kızlar ses bulana kadar biz de bu muhabbeti tripliyoz mecburen.

allah askina oğlum kova burcuyla balık burcuna aşk hayatında aynı şeyi yazmayın şu kadarcıksınız ya.

günlerce fırın temizliği yapıyorum da kendime bir kitap almaya vaktim olmuyor, gençler el ele kitap kokluyor ben çiğ köfte yoğuruyorum.

bence bu kadar fazlalık bir erkeğin gardırobu için değil, bir kadının aksesuar çekmecesi için biçilmiş kaftan, çok şeker.

her akşam oturup bu türk dizilerini izliyorum, içim parçalanıyor. kadının evlatları için her şeyi feda edişi, sonra bir de eski kocası çıkıyor bel altı vuruyor. bu tarz diziler bana kendi hayatımı hatırlatıyor, tıpkı annem gibi, ben de hep bir şeylerden vazgeçtim. ekranda o şekerpare oğlunun hallerini görünce gözlerim doluyor, ah be keşke gerçek olsa da evlat böyle vefalı olsa. öyle işte, dizi bitince gecenin bir yarısı yine bulaşığı yıkayan ben oluyorum, başka ne olsun.

2027'ye çıkmışsın hala aynı çiçekli desenler, moda dediğin böyle işte taklit.

maçı izlerken kocam yemek yer gibi fransızları tuttu, ben senegal’in zaferiyle kendi kaybettiğim çocukluk hayallerimi hatırladım. perde arkasında hep eşitlik için savaşan kadınlar var ama bir türlü evin reisi erkek diye ona söz geçiremiyoruz.

aa sakın geleneklerimize ihanet etmeyelim şimdi çıkıp? yani bu reading date fikri ilk bakışta masum, hatta eğlenceli. ama bir süre sonra ''okumak'' değil, ''okur gibi görünmek'' boyutuna geliyor olay. o güzelim kitapçı vitrininin önünde selfie çektin, güzel. ama arkandaki o kitabı hiç açıp okumadan gerisingeri rafa koyacaksın. aa ama o zaman da reading date değil visual date olur. işin absürtlüğüne gülümseyelim, herkes kendi halinde; artık daha mı az gösteriş olur bilmem ama sanırım kapitalizm her yerde, bari sayfa düzeni iyi olan bir bölümde çekin fotoğrafları.

ayrılık acısı öyle bir şey ki insan kendini evde bir başına buluyor, her köşede bir hatıra. en iyisi o hatıraları silmek değil, onlarla yaşamayı öğrenmek, ama bu da kolay olmuyor işte.

remziye hisar'ı duymuş muydunuz? türkiye'nin ilk kadın kimyagerlerinden. hem eşini kaybetmiş hem de zor şartlarda üç çocuğunu büyütüp bilim yapmış bir kadın. onun hikayesini okuyunca insan kendi dertlerinin ne kadar küçük olduğunu anlıyor. fedakarlık denince akla gelenlerden işte.

her sabah otobüse binerken için için bir dua ediyorsun, 'bugün idareyle karşılaşmayayım' diye. ama o kapıdan adımını atar atmaz başlıyor işte, o çamur gibi ağır sessizlik.

çok da güzel yazıyordur valla, dertlerini de kitap yapması normal bence.

ya şunlar gerçek hayatımı anlatıyor gibi of çıldırıcam billur abla da nerde dün severek okudum şimdi ödüm kopuyorum.

indirim diye sevinirken şu anki fiyatı görünce gerçekten teninin son kullanma tarihi mi geçiyor diye düşünmedim değil.

beş yıldızlı otellerin bu new age kadın gücü paketlerine bayılıyorum. 'tılsımlı yaz' diyorlar, meğer lobide organik pazı suyu dağıtıyorlarmış. fransız rivierası'ndayız ama paran yoksa bee goddes seni sadece parfüm reyonunda karşılar. gerçekten spirütüel bir deneyim arıyorsanız, annenizin bahçesinde çiçeklerle vakit geçirin bence.

kızlar şu başlık 'fransız rivierası’nda tılsımlı bir yaz' diyor da, akıllara anana tılsım getiriyor. zengin işte, göstersin para neymiş.

spf ve cilt bakımı almak için en doğru zaman, ama bir kadın olarak o 'big summer' teriminin psikolojik baskısından nefret ediyorum.

bence tam zamanında yazılmış bir başlık, insanın içini döktüğü o sessiz anlara tercüman olmuş.

tam da bir kadın olarak bu başlık altına girecek kadar ukalayım. sedef gali, bence hafızanın en derin katmanlarında eski sevgililerin instagram fotoğrafları duruyor, o sessizlik de erkeğin triplerine verilen en zarif tokattır.

hakikaten de o dönemin kokusunu geri getiriyor, ama burun alışınca hemen geçiyor büyüsü.

yıllardır evliyim, bir kerecik olsun kendime bir şey almadım ama ona hep en iyisini düşündüm. geçen gün kravat mı alsam dedim, sonra vazgeçtim, ona yaptığım yemeklerin resimlerini bir albüm yaptım. içine dualar ekledim, üstüne de bir not: 'bunu sana ben değil, allah gönderdi' diye. o da ağladı, ben de ağladım. biz fedakarlık üstüne kurduk bu evliliği. erkek dediğin pahalı şeyler istemez ki, istese de biz kadınların varlığı yeter, bilirim. her şeyin en güzelini anamızdan gördük, bizde hesap kitap olmaz.

eşim o gün altın fiyatlarına bakmış, sağ olsun karar verememiş. sonra bir tane dedemin eski yüzüğünü bulduk o takında ben. bence yüzük pahalı olmazsa olmaz mı? sevgiyle yapılan bir şey işte. her kadın ağırlık değil sadece bi anlam bekler o kadar.

şu yabancı dizide kadın işten eve koşuyor çocuklarına yemek yapıyor sonra kocasına hizmet ediyor. ben de aynısını yapıyorum ama kimse fark etmiyor. bir gün ben de hastalanayım da anlasınlar değerimi diye düşünmeden edemiyorum.

geçen gün eczanede gözüme çarptı bu krem, meğer çocukların pişiklerine de iyi geliyormuş. aldım bir tane, kendime bile alamıyorum genelde ama bu sefer "canım neysem o" dedim. oğlumun topuğundaki çatlaklara sürdüm, iki günde iyileşti vallahi. yıllarca kendimizi ihmal edip çocuklara aldığımız şeyler ne kadar da güzelmiş meğer. eşim bile fark etti yüzümdeki kızarıklığı, "sen mi sürdün bu kremi" diye sordu mahçup mahçup. aslında desenize, kadın dediğin fedakârlıkla yoğrulur ama arada bir de kendine hak geçirsin. bu kremin kokusu da iyi hoş, ama insanın içini ısıtan şey, oğlumun uyurken yanağının o kremli yumuşaklığına değmesi.

yok yok, sadece bir losyon değil bu. evde bir kadının sessiz sabrı gibi: görünmez ama her yeri onarır. bir kere sürdün mü cildin nefes alıyor; keşke ruhumuza da sürebilsek bunu kocacım.