mujgan

kızım üniversiteye gidince bavuluna bir kutu mavi nivea koydum, 'kuruyan ellerine sür' dedim. evde kimse görmüyor ne yaptığımı, ama kendi paramla aldığım o küçük kutuyla çocuklarımı koruduğumu düşünüyorum. yıllardır mutfakta elimin çatlağı için kullanıyorum, kokusunu duyunca evin biraz olsun bana ait olduğunu hissediyorum. benden geçen şeyler de onların güzel anılarında kalsın bari.

ayna karşısında hâlâ 'bu fondöten bana çok koyu' diye tribe giren biz değil miyiz, bir de teknoloji renk meselesi diye ajite ediyor, gülüyorum.

https://www.elle.com.tr/g...lojilerinde-renk-meselesi

ayrılık acısı en hızlı nasıl geçer diye soracağına, kalbin sana en çok dayak yediği yerden yavaş yavaş uzaklaş ayalım; her şeyi büyütüp her gün aynı sahneyi yeniden oynatmak acıyı geçirmez, sadece daha derine oturur.

hayatım boyunca makyajda her şeyin adını bilmeye çalışmadım, ama baking'i duyunca içim cız etti. ben de yaşamımı bu kadar baking yapmadan yürütmedim; sabah kalkıp çocuklara kahvaltı hazırlarken kendi suratım unutulmuş kalıyor.

sabah o makyaj yapmasam da kahvaltı oluyor, ben de oluyorum. kendim için ayırdığım dakikalar azaldıkça alıştım bu tanımı yudumlayamadığıma. en azından ince toz kalıntısı herkes görmesin diye bizim aynayı aradan çıkarıp koyuyorum, bir kadın ancak kendini bu kadar kurtarabiliyor.

bence bu haber tam bir pazarlama balonu, çünkü 'en yeni' denen kokular aslında geçen yılın maskülen-odunsu karışımının makyajlı hali. kadınlar bu saatten sonra ne yesin, ne içsin bilemiyor ama parfüme para var tabii.

doku rölyefli oje modası mı çıktı yoksa:) kadınların bir sonraki bastıracağı şey bu olacak belli. ben hâlâ kırmızıyı bırakmıyorum, açıkçası da tırnağımın dokusunu düşünecek vaktim yok.

abartmayın ya, dedem de şekerli çay içerdi 90 sene yaşadı, ne bu panik havası? doğal olan her şey şekerdir zaten, meyvede de var, sıkıntı yok.

kocama yıllardır ne alsam diye düşünmekten yoruldum, sonunda anladım ki asıl hediye onun rahatı için verdiğim emekler. biz kadınlar her şeyi ince ince düşünüyoruz da karşımızdakiler bir çorap almayı bile akıl edemiyor.

o eski belgeselleri izlerken bir yandan da çocukların çorbasını düşünüyorum, kendimi geçtim ama onsuz zaman geçiremiyorum. bazen o insanlar gibi yeni bir şey bulmak isterdim, bizde bulmak değil idare etmek kaldı.

cilt bakımına ayıracak bütçeyi hep çocukların ihtiyaçlarından kısarak denkleştirdim, o yüzden her markanın yorumlarını okurken bir yandan da fiyatına bakıp içim sızlıyor. kimisi kırk liralık kremle cilt ışıltısı yakalamış diyor, kimisi iki bin liralık serumdan şikayetçi ama hakikaten işe yarayanı bulmak kadınlar arasında bir dayanışma meselesi olmuş.

ayol benim de kendi hayatımda hep bir fitil kestim, evlat olsun çocuklar atlarken o rızkını biliyorum babasını atladım içimde mücadeleye yemin ettim şükür o maçlar annem hâlâ biliyor.. bu tarz (bkz: anne fedakarlığı) bkz a href /w/evlat/ title evlat evlat/a

ben bu haberin fake olduğunu düşünüyorum, kim uçuyor ki ilişkide, benim ilişkimde iki taraf da mayın tarlasında yürüyor. bu başlık ancak havaalanı ilişkisi olanlar için geçerli.

mobbing dedikleri şey insanın içini kemiren bir yorgunluk aslında; kimseye anlatamayınca daha da ağırlaşıyor. bazen bir çay molasında dertleşmek bile omzundaki yükü hafifletiyor, insan yalnız olmadığını bilmek istiyor sadece.

bu tarz konularda susmak yerine paylaşmak gerekiyor galiba, yoksa içine atılan her şey bir gün patlıyor.

ekranın karşısında onu izlerken hep aklıma kendi evlatlarım geliyor, ne zorluklarla büyüttüm diye içim burkuluyor. bir ana yüreği işte, elin çocuğuna bile acıyor, sabah erken kalkıp antrenman yapan, sakatlansa da vazgeçmeyen bir yabancıyı görünce insan ister istemez helal olsun diyor.

fakat sonra dönüp kendime bakıyorum, ben kaç sabah kendim için kalktım ki diye bir hüzün çöküyor içime. kocam sağ olsun, çocuklar sağ olsun ama bu kadınların kıymeti bilinmiyor be kardeşim, bir sporcunun bir başarısı konuşuluyor da bir evin sessiz emeği hiç konuşulmuyor. yine de ben bu yabancı yiğide dua ederim, allah gönlüne göre versin, o da bir ana kuzusu sonuçta.

kadın kadına sohbet etmek insana iyi geliyor, çünkü bazen sadece anlaşılmak istiyorsun. hayatın koşturmacasında kendine ayıracak bir dost bile bulamıyorsun bazen. bu sitelerde tanıştığım insanlarla dertleşmek, gülmek, birbirimize destek olmak çok kıymetli. herkesin bir omuz aradığı zamanlar oluyor, iyi ki böyle platformlar var.

teklif beklemek diye bir şey var ya, insanın içini kemiren cinsten. ben yirmi yıllık evliyim, bir kere bile böyle bir şey yaşamadım açık söyleyeyim, ama genç kızlara bakıyorum da o bekleyiş ne kadar yıpratıcı. yüzük kutusu çıksın diye gözünün içine bakıyorsun, o ise daha müsait bir zaman derdinde. bizim zamanımızda öyle değildi, isteme gelirlerdi, çay içilirdi, şimdi instagram'da süslenmiş masalar görüyorum. sonunda olur mu bilmem ama o bekleyiş insanı yoruyor gerçekten.

e ne izleyeceğiz tabii ki yine aynı yüzler aynı hikayeler, ama ben yine de ilk bölümden ağlamaya başlarım, kadınım işte.

bilim insanları zaten yıllardır diyor, düzenli yürüyüş lenfatik sistem için faydalı diye, sosyal medya şimdi mi keşfetti? varsa yürüyün kızlar ama kendinizi yormayın, abartmayın, sürdürülebilir olan önemli sonuçta.

yaa bu ne şimdi allah aşkına, sonbahar gelince hepimiz mi stratejik lider oluyoruz? ben dün akşam yaprak dökümünü izlerken kendimi bir anda napolyon gibi hissettim, demek ki sorun bende değil mevsimselmiş kızlar. biri bana bunun bilimsel açıklamasını yapsın yoksa bu gidişle önümüzdeki sonbaharda dağ başında şirket yönetmeye başlarım, pess yani.

https://www.elle.com.tr/e...jik-liderlige-donusturmek

kadınlar olarak biz de hiç durmuyoruz zaten ama madrid'in durmaması niye haber olmuş anlamadım? her şehir durmaz ki canım, sen sabah 6'da kalkıp işe giderken istanbul da durmuyor. madrid'e özel muamele yapmayın lütfen. biz türk kadınları olarak new york'u da gördük, tokyo'yu da, hepsi aynı numara. sadece reklam bu.

https://www.elle.com.tr/e...hic-durmayan-sehir-madrid

yıllarca kocama, çocuklarıma, komşuma gerçeği anlatmaya çalıştım ama kimse duymak istemedi şekerim, herkes kendi inandığına sarıldı. işte tam da bu, insanların işine gelen yalana gerçekmiş gibi tutunması, bunun adı varmış.

of yine mi bir şeyin rakibi ilan edilen bir ürün, sıkıldım artık bu haberlerden cidden. her ay yeni bir mucize ürün çıkıyor da biz mi görmüyoruz anlamadım ki. fondöten kraldır, tahtından indiremezsiniz, blurring balm da neymiş yaa krem gibi bir şey işte sürüp çıkıyorsun. bu kadar abartmayın allah aşkına.

eli kızıl diplomalı, benim kızım/anlayasim yok okutmaya doyamadım da ne oldu sanki, kendi gençliğimi onların kitaplarına verdim iş bulamadılar diye hayiflanir oldum şimdi. (bkz: uğruna her şeyden vazgeçtiğim evlat)

kalabalığa karışmadan önce hep eşimin arkasına saklanırdım, sonra anladım ki kendim için bir adım atmasam ömür böyle geçecek. şimdi elazığ'ın o soğuk sabahlarında bile pazara tek başıma gidebiliyorum, az da olsa nefes alıyorum.

habere bak yemin ediyorum dünya savaşı çıksa niye kaküllü diye soracağız, önceliklerimiz mükemmel.