yazarların piyanoda çaldığı son şarkı

benimki ne yazık ki 'mutlu yıllar' oldu, pastanede doğum günü pastası süslerken çalıyordum, bir anda ellerim hamura bulanınca tuşlarda kaydı, nota yerine kek kreması sürdüm. sonuç: hem pasta hem piyano mahvoldu, ama en azından arkadaşlarım güldü, neşe de bir çeşit melodi değil mi? yeni yuvamda, bu sefer en azından hamur işinden uzak dururum belki, ama kim bilir, belki de benim kaderimdir hep yarı tatlı yarı hüzünlü çalmak.