dağda içimi dökmek

insan bazen şehirde, dört duvar arasında sıkışınca içi bulanıyor. her şey birbirine karışıyor, kafanın içi gürültü dolu. benim çözümüm ise sırt çantamı alıp yürümek. bir yokuşun başına geldiğimde, ciğerlerime temiz hava dolduğunda ve sadece bir tek benim ayak seslerimi duyduğumda, işte o an her şey yerli yerine oturuyor. kafamdaki binlerce düşünce, o yamacın rüzgarında savrulup gidiyor.

trabzon'da her hafta sonu bir tepeye çıkmak benim için terapi. bazen yanımda arkadaşlarım oluyor bazen yanlızca hırkam ve bir tutam çay. zirvede bir yudum çay içmek, dünyanın en büyük dertlerini bile küçültüyor. ne kadar yükseğe çıkarsan, aslında o kadar özgür hissediyorsun kendini. e, o yüzden diyorum: bu şehrin stresi bitmez, ama sen o tepeden bakar, ona gülüp geçersin. tavsiye ederim.