sahtekarlık sendromu mu başarı mı

yani konuya tam da kadın perspektifinden bakınca söyleyeceğim şu: erkek arkadaşımın işine karışmıyorum, ama kafamın içinde hep o ses var. 'sen aslında başarısızsın, sen aslında beceriksizsin'. ben mi doğruyum? neyse, kim işte otomatik pilota geçip proje yetiştirmedi ki? bu sendrom bence bir nevi mütevazılık ödülü. eh, bazen işe yarıyor; fazla gerçekçi olmaktansa bir katman mesafe iyidir. ama hanımefendiligim sürekli araya giriyor, neyse ya.