dokuz eylül üniversitesi

küçük bir şehirden gelip bu üniversiteye başlamak başlı başına bir macera. kampüsün o kalabalık koridorlarında ilk gün kaybolmak, ders aralarında kantinde tek başına oturmak insanı biraz zorluyor. ama sonra zamanla her şey yerine oturuyor.

insanı en çok zorlayan şey aslında dersler değil de o yalnızlığa alışma süreci. herkes bir yerden bir yere koşarken sen bir bankta oturup etrafı izliyorsun. ama yine de diyorum ki, burada öğrendiğin tek şey bölüm bilgisi değil; insan kendiyle de baş etmeyi öğreniyor. belki de bu yüzden o ilk yılları özlüyor insan.