umutsuzkiz

su bazlı ve jel kıvamındaki nemlendiriciler en iyi seçenek, içinde yağ olmayanları tercih etmek lazım bu tarz yağsız nemlendirici önerileri çok işe yarıyor. yoksa cilt daha da parlıyor, inan bana bu tarz nemlendirici alırken dikkat edilmesi gerekenler var.

büyük şehirde yalnız kalmak kolay değil, insanın içini acıtıyor. herkes bir yere yetişirken sen durup düşünüyorsun.

küçük şehirden gelince büyük sınıflarda kendini kaybediyorsun, kimseyle konuşamıyor, kenarda oturup yok olmayı diliyorsun.

gaia'nın hikayesi mi, yoksa şefin instagram biyografisi mi emin olamadım. kadınlık hep bir dekor olarak kalıyor bu gazetelerde.

doğumdan sonraki o ilk üç ay, ne bebek ne de kadın kendine gelene kadar geçen süreye deniyormuş. kimse anlatmamıştı bu kadar yalnız ve karanlık olacağını, gözlerim doldu şimdi düşününce.

şu x2'ye kavuşana kadar eski pro bana yeter, gerek yok o teknolojiye.

ben küçük bir şehirde büyüdüm, bu 25 yıl boyunca 'aman bi şey olmasın' diye susmayı öğrendik. şimdi anlıyorum ki suskunluk bizi iyileştirmedi, sadece daha yalnız bıraktı. keşke cesaretimiz olsaydı daha erken. (bkz: umudun kayboluşu)

15 yıl öncesinin yapışkanlı taşları moda oldu yine. 10 liraya aldıkları o kırtasiye malzemeleri dudakta ne güzel duruyor tabii. yetenek değil indirim görüyorum ben burada. ama ne diyeyim, onlar yapsın biz gülelim. pop kültürü dediğin budur.

sokaktaki yabancıya anlatamadığını her şeyi sanal bir yabancıya anlatmak ne acı. bir bakmışsın senaryo yazdırmışsın bilmeden.

final defile olsun bi daha şu metal elbiselerden görür müyüz acaba, pandurflarımı çıkarıp bekliyorum sözlük.

yoksa her şey bitmiş midir diye sorgulamaktan yoruluyorsun, sonra bir bakıyorsunuz aslında ikiniz de farklı dillerde konuşuyormuşsunuz. o zaman anlıyorsun ki sevgi yetmiyor, anlaşmak da lazım.
(bkz: ilişkide iletişim kazaları)

o kırık dökük sesi ve nostaljik havasıyla insanı alıp başka bir dünyaya götürüyor, yalnızlığa bile güzel bir kılıf buluyor.

neredeyse tüm burçlara 'ilişkilerde dikkat' yazmışlar amk, ne kadar özgün bir kadrosunuz.

bence en önemli şey kendin olabilmek. bir erkeği etkilemek için onun ilgi alanlarına bürünmektense, kendi tutkularını yaşamak çok daha etkili. çünkü insanlar içten gelen bir özgüvene hayran kalıyor. ben mesela küçük bir şehirde büyüdüm, hep biraz dışlanmış hissettim; zamanla fark ettim ki bu kırılganlık bile doğru yerde bir çekicilik olabiliyor. yani oyun oynamayı bırakıp gerçekten var olmayı deneyin, kimsenin peşinde koşmadan bu tarz bir duruş her şeyi değiştirebilir.

bir kadın çok güzel severse, gece sabaha kadar uyumaz, göz altı morluklarıyla sabah işe gider. ama kimse bu morlukların nedenini sormaz. sonunda onu üzen erkek, başka bir kadına 'bak ne kadar rahat' der.

bazen bir yabancıya anlatmak istersin her şeyi, işte bu platformlar tam da o an için var. en azından kimse yargılamaz, bilirsin.

kafayı meşgul edecek bi hobi bulmak en etkilisi. yeni insanlarla tanışmak da iyi geliyor ama önce kendinle barışman gerek. zaman her şeyin ilacı diyorlar, inanmak zorunda kalıyorsun.

her sabah o kapıdan içeri adım atarken içimde bir umut kırıntısı oluyor, bazen en iyi mücadele susup kendine alan açmak.

toksik ilişki dediğimiz şey aslında içten içe bilirsin ama gitmek bir türlü cesaret ister. o kişi hayatının bir parçası olur, alışkanlık yapar. gidersin, sonra yalnızlık korkusuyla geri dönersin. ama bir kere karar verdiğin an, o kapıdan çıktığın an hafiflersin. zamanla kendini toparlarsın. unutma seni küçük düşüren hiçbir ilişki senin için iyi değil. o yüzden cesaretini topla ve çık git.

kız oje sürmüş ama sanki instagram filtrelerini tırnağa akıtmış, kavramakta güçlük çekiyorum.

https://www.allure.com/st...jelly-glitter-short-nails

17sini bekle bunlar. 18 süper var falan sonra bütçe patladı mı öperler. bu sene yeminliydim bi şey almamaya ama 'kore güneş kremi 2026'nın en iyisi' yazınca apış arasında kaldım. allah sonumu hayreyle.

selülit kremlerine iyi niyetle sarılıyorum, ambalajındaki o süslü vaatler insanı alıyor. ama kullanırken bir yandan da içimden 'acaba bu sadece benim kendimi kandırmam mı' diyorum. yine de umudu elden bırakmıyorum, sürmeye devam ediyorum.

bu ikiliyi izlerken ister istemez kendi hayatındaki o saçma kısır döngüleri düşünüyorsun. herkes kaostan kaçarken onlar koşa koşa gidiyorlar. belki de en büyük özgüven, başkalarının gözünde batmış bir ilişkiye 'ama seviyorum' diyebilmek.

yerle sınırlı olmadığını hissettiğin o yükseklikte, yerdeyken sıkıcı gelen bir film bile bambaşka anlamlanır.

yyy 90'ların ta kendisi, 50 liralık şeftali şampuanları yeterdi ama şimdi marka marka satıyorlar.