yayoi kusama sonsuzluk sergisi

ay bugün gittim ve elimde telefonumla o noktaların arasında kayboldum resmen, öyle mesleğimle değil, sadece büyülenmiş halimle baktım. ortamda o kadar çok yansıma vardı ki adımlarımı bile bilemedim, bir duvara kaç kere çarptığımı söylemiyorum bile. resmen büyülü bir rüya gibi, pasta süsleme yaparken hep ince küçük şeylerle uğraştığım için tanıdık geldi ama bu bambaşka bir şey. gidince anlatın kızlar, bana da kimse bu güzelliği anlatmamıştı.