evlilikte mutsuzluk

bu konuyu konuşmak bile modumu düşürüyor ama etrafımdaki o kadar çok kişi aynı şeyi yaşıyor ki artık normal sandığımız şeyin aslında hiç de normal olmadığını söylemek istiyorum. kimse kavga etmiyor, kimse bağırmıyor, sadece iki insan aynı evde iki ayrı hayat yaşıyor ve buna kader diyoruz. hafta sonu planları yapılmıyor, sohbetler 'sen bugün ne yaptın' seviyesinde takılıyor.

en kötü tarafı da etrafın 'boşanma' lafını duyunca kıyameti koparması. sanki mutsuz kalıp evlilik maskesini taşımak daha erdemli bir şey. benim fikrim net: sevginin bittiği yerde neyin devam ettiğini sorgulamak gerekiyor. ama tabii bu sorguyu herkes kendine yapmalı.