evlilik teklifi beklemek yordu

beş yıldır birlikteyiz, ilişki durumu: karmaşık. sevgilim bana her gün 'iyi ki varsın' derken, bir yüzük için kuyumcu tabelalarına bile bakmıyor. ben de artık teklif beklemeyi bıraktım. yorgun düştüm çünkü. gece uyurken elini uzatsa 'bu sefer yüzük parmağıma takıyor mu' diye kontrol ediyorum. değilse sırtımı dönüp uyumaya devam ediyorum.

insan depresyona alışınca her şeye tolerans geliştiriyor. evlenirsek iyi, evlenmezsek de olur. nişanlılık yüzüğünü takıp 'sözlüyüm' demek istiyorum ama hayır, yok. şartlarıma bak, altın mıyım ben, en pahalı lokum muyum da bu kadar bekleyeceğim. zaman kavrdıbının çok esnek bir insan olmuşum işte.

(bkz: mevlit okumadan durulmaz)

üç yıldır birlikteyiz, güzel gidiyoruz ama bir türlü o soru gelmiyor. sabırla beklemek güzel bir şey ama yeri geliyor insan 'ben daha ne kadar idare edeceğim?' diye düşünüyor.