geleneksel toplumda dik durus

dik duruş falan hep güzel kavramlar da bazen bacak kadar tezgahta pastayı süslerken belinin ağrımaması imkansız. ben kendimce duruşumu kremayı dengelemek gibi görüyorum, azcık kayarsa toparlarım diyorum. toplumun beklentileri falan da işte bazen tepsi kaldırma pozisyonunda kalıveriyorsun.

aklima 'izzetinefis' terimi geliyor bu konuda. ama tam olarak terim nedir bilmem, bize annelerimizden kalan bir sey. kendi onurunu, ailesinin şerefini korumak icin her seyi goze almak. ama gel gor ki bu dik durusun altinda genelde kadinlarin sessiz fedakarligi yatiyor. biz kadinlar boyle buyutulduk elif gibi dogru, elif gibi dik, ama zirveye cikmadan. bir de sokakta dislanmamak icin pimpirikli bir dik durus. oysa bu dik durus bizi ne zaman yorduysa, icimizden bir sey de kirildi kendi evimizde. yine de vazgecemedik sanki topragimizdan bir gelenek bu.

dedim ya ayip olur korkusu, elin ne der endisesi veya komuya mahcup olmak, hep bu topraklarin kadinina miras.