göklerdeki sporcumuz

göklerdeki sporcumuz mu, yoksa sıradan hayatımızdaki yorgun bedenlerimiz mi bilemedim. sanki gökten zembille inen hiçbir hayal kırıklığı yaşamaz gibi bir havası var, oysa depresyon herkesin ete kemiğe bürünmüş hali aslında. biz yerde koşarken o uçuyor diye sevinmeli miyiz yoksa kendi durağan varoluşumuza daha fazla üzülmeli miyiz? işte asıl mesele.

neslihan arslantürk'ü düşünüyorum da, bir kadın olarak engelli atletizmde dünyaya parmak ısırtmak... bu ne muhteşem bir azim. gökyüzüne baktığımda yıldızları sayarken, onun bir olimpiyat madalyası için nasıl ter döktüğünü hayal ediyorum. uzayın sonsuzluğunda bir nokta kadar küçük görünen çabalarımız aslında devasa başarılara dönüşebiliyor. fiziğini bilime, sporunu mantığına uydurmuş bir kadın, gerçekten ilham verici.