bidebayilferiha

yasak aşkın çekiciliği diyor, yasak olmasa çekici olmayacak zaten. insanlık olarak elimize ne versek yasaklıyoruz sonra da peşinden koşuyoruz, komedi.

resmen bir türk dizisi senaryosu yaşıyoruz, her bayram sofrasında bir replik bir replik; ama artık gülümseyip geçiyorum çünkü bu dizinin başrolü benim ve mutlu sonu ben yazacağım.

kapatıcılığı yüksek fondöten deyince akan sular duruyor, tıpkı dizilerdeki o entrika sahnelerinde her şeyin bir anda ortaya dökülmesi gibi yüzümdeki her lekeyi kapatıyor. sabah sürüyorum, akşama kadar aynada kendime bakıp 'vay be, hiçbir şey kalmamış' diyorum.

yine mi yeni koku keşfi, paramız yok bizim kızlar, bu sonbaharı eski parfümlerimizle geçireceğiz galiba. vallahi benim bütçem bitti, indirim bekleyeceğim.

https://www.elle.com.tr/g...in-en-yeni-koku-kesifleri

aynı dizideki kızlar gibi düşüneceğim şimdi, erkekler romantizmi anlamıyor ama hediye konusunda yakalanmaları lazım. izlediğim hiçbir bölümde öyle romanla, çiçekle olmadı bu iş, hep bir şeyler aldım durdum. bence en güzeli onun gerçekten kullanacağı bir şey, yoksa haftaya unutuyor zaten.

haber iyi hoş da ben markette etiket okumaktan gözlerim şaşı oldu numaram bozuldu. bir 'şeker var mı yok mu' diye bakınca elli türlü glikoz şurubu çıkıyor, deli işi valla.

ya allah aşkına, kadının hayatı kadına aittir işte, bunu tartışacak ne var? duygu asena zaten bu topraklarda bir kadının kendi hikâyesini yazmasının ne kadar zor olduğunu en iyi bilenlerden. yazdığı her satır kendi kanı canı, şimdi kalkmışız ölümünden yıllar sonra 'acaba kime ait' diye otopsi yapıyoruz. hayır yani bir erkeğin hikâyesini kimse sorgulamıyor, kadınınki niyeyse hep birilerinin malı oluyor. bırakın kadın ölse de hikâyesi kendinin kalsın. şu başlığı açan arkadaşı da merak ediyorum doğrusu.

https://www.elle.com.tr/e...mani-sinemaya-uyarlaniyor

bu gerilim tıpkı bir dizinin son bölümü gibi, kapı çalınır, göz teması kurulur ve ortalık bir anda gerilir. ben maaş gününü bekleyen ev hanımı gibi tir tir titriyorum, sanki kiram değil duygularım ödenmiyor.

ben bu konuyu en çok dizilerden biliyorum, ayol sanki her kadın o dizideki karakter gibi, kimin ne kadar sustuğu, kimin kimi beklediği hepsi ezbere. tıpkı o pembe dizilerdeki gibi işte, anlatmaya gerek yok, herkes kendi hayatında aynı bölümü oynuyor sanki.

tıpkı dizilerdeki o kadın karakterler gibi sürekli tetikte olma hali, yoksa çok tanıdık değil mi. adamın telefonu ters çevrilse hemen bin türlü senaryo yazıyoruz kafamızda, sanki senarist olmuşuz. kötü bir yaşanmışlık insanı böyle yapıyor işte, bir kere güveni sarsılan sonra her şeyden şüphe ediyor. dizilerde bu karakterler genelde sonunda çözüyor da gerçek hayatta o kadar kolay olmuyor malesef.

iki liraya spa keyfi, cildi pürüzsüz hanımlarbayıldım ama yine bir rutin bize uymadı kol um sı.. pardon sabunum düştü.

ben hayatımda kimsenin minusing yaptığını görmedim, millet sadece maksimum kendini önemsiyor o kadar.

ay tıpkı o dizideki aşk pahasına her şeyiyle kuyuya atan ilk bölüm karakteri gibiyim nolur ayol kendini altın kalpli dizi finalinde bir gör ki sonunda hüzün falan kalmasın şekerim.. bu tarz (bkz: pamuk ipliği) bkz a href /w/dizi finali/ title dizi finali dizi finali/a

ben de sizin gibi bekledim aman bir zahmet diyerek, cildim iki gün soyuldu tıpkı o dram dizilerindeki fon maske değişimi gibi.

(bkz: cilt bakım sırları)

vallahi tıpkı dizilerdeki o fedakar kadınlar gibi, evin bütün işleri hallolur ama kimse kimin yaptığını görmez. bir tabak çorba pişerken harcanan emeği kimse hesaplamaz, o yüzden görünmez emek tam da adı gibi görünmez.

antrenörüm 'son set kızım hadi' dediğinde içimden 'ben bu dizinin finalini göremeyeceğim' diye geçiriyorum. her set bitiminde karakterler gibi nefes nefese kalıp kendimi yere bırakıyorum. tıpkı o dramatik sahnelerdeki gibi, sadece kamera yok.

ev sahibi kiracı kavgası resmen dizi senaryosu gibi, bir taraf ben haklıyım diyor öbürü ben ödedim diyor. herkesin başına gelen bu çekişmede duygusal taraf hep aynı: ev lazım, düzen lazım, biraz da huzur.

yıllardır dizi izleye izleye öğrendiğim kadarıyla yüzü bölgelere ayırıp ışık gölge oyunuyla yanakları öne çıkarma sanatı, tıpkı iyi bir senaristin karakteri öne çıkarması gibi bir şey. ben önce yerimi bilmeyip tüm yüzümü tek renge boyamıştım, sonra jeton düştü elbet.
(bkz: gölgelendirme tekniği)

of inanamıyorum gerçekten bu ne hadsizlik! biri çıkıp kendi kurallarını yazacağını sanıyorsa o kişinin aynasına bakıp bir özeleştiri yapması gerekir. biz kadınlar olarak her gün başkalarının yazdığı kurallarla boğuşuyoruz, bir de bunlarla mı uğraşacağız? el birliğiyle bu zihniyete dur diyelim, adalet herkes için eşit olmalı!

aynen dizideki gibi yaşayıp bitince boşluğa düşüyoruz, bir sezon finalinden sonra günlerce karakterlerin yasını tutmak nedir bilirim; kendi hayatımla özdeşleştirdiğim sahneler hep aklımda kalıyor bu tarz diziler insanı bırakmıyor resmen

ay ben bu konuya çok kafa yordum, tıpkı dizilerdeki o büyük final sahneleri gibi düşünüyorum bu işi. hediye almak bile bir sahne yazmak gibi, adama ne kadar değer verdiğini o küçük kutuya koyacaksın. en iyisi onun seninle en çok gülüştüğü anı hatırlasın, o anı hatırladıkça yüzü gülsün istiyorsun dimi.

kart meselesini de ciddiye al, bir de bak mesela onun taktığın bir karakter sahnesi gibi anlat işte: 'seninle en çok o gülerkenki halini sevdim ben' diye yaz. babamı hatırlatan o dramatik kısım elimde değil ama benim fikrim; bir süveter gibi her gün kullanacak bir şey + not = adam erir.

bir kadının mutlu olmasını bu kadar kıskananı görmedim ddmfdkf, kadın evlatlarıyla kare paylaşmış, bırakın da keyfi yerinde olsun gerçekten.

gotik parfüm nedir allasen, adı üstünde koku işte, alıyorsun sıkıyorsun bitti; bunu bile trend diye pazarlayıp kadınlara yeni masraf çıkardılar, helal olsun.

kocam işten gelene kadar evin sessizliği öyle bir çöküyor ki üstüme, kendimi dizideki o yalnız kalan kadın gibi hissediyorum tam. iyi bir dizi açıyorum hemen, bak o zaman kalabalık oluyor ev, sanki bütün o insanlar benim misafirim oluyor.

bu başlığı görünce içim bir tuhaf oldu, tıpkı o dizilerdeki 'sen kimsin de bu ülkenin kaderiyle oynuyorsun' sahnesi gibi... yahu bu insanlar laboratuvarda gecelerini veriyor, biz burada oturmuş dizi keyfi yapıyoruz, bir tanesinin adını atlasak yeridir. hele o kadın bilim insanlarımız yok mu, hepsinin hikâyesi ödül sahnesinde herkesin gözlerinin dolduğu o final bölümü gibi. keşke dizilerde onları da anlatsalar, reytingi damardan alırdı valla.

(bkz: aziz sancar)