gündelik ilişkilerde sessiz boşanma

sessiz boşanma diye duyduğum o kavram çok tanıdık: aynı evde yaşayıp konuşmayan, her şeyi alışkanlıkla yapan ama birbirine hiç dokunmayan çiftler. maddi telaş, iş, yorgunluk derken sohbet ölüyor, bir süre sonra iki kişi aynı masada iki yabancıya dönüşüyor. herkeste olan bir şey bu, aramızda konuşmaya utanıyoruz sadece.

bence kurtaran şey büyük jestler değil, küçük bir soru: bugün nasıl geçti demek bile bir kapı aralıyor. bir akşam fazla, bir sahil yürüyüşü, birlikte kahve diyince bile insan birine kendini hatırlatmış oluyor. hepimiz aynı şeyi istiyoruz aslında: görüldüğünü bilmek.