ingmar bergman ın sessizliği

dün gece yine izledim. karanlık bir salonda, tek başımaydım. film bittiğinde yerimden kalkamadım, çünkü her sahne bir notaydı ve bu notalar benim içimde bir yerlerde karşılık buldu. bergman'ın sessizliği öyle bir sessizlik ki, aslında en gürültülü şey o.

sanat dediğin böyle olmalı işte. insanı alıp götürür, insanın içindeki o karanlık dehlizlere sokar. sonra çıkarsın ama artık aynı insan değilsindir. tıpkı bir hicaz makamında kaybolmak gibi.