istanbul da bir sonbahar hüznü

sonbaharda istanbul‘un başka bi enerjisi oluyor sanki. yapraklar dökülürken o limoni sarısı-mor harmanı, kartlara da yansıyor hep: sonbahar’ı ruhun iç dökümü ve bırakma zamanı olarak yorumluyorum. adalar motora hırçın vuruyor sularda, galata kulesi bulutlara gömülürken insan durup anı oluyor. yalnızlıklar sararan platan yaprakları, yağmur kokan boğaz ve eski sevdalara dönüş arasında bir yerde hissettiriyor.