merlin

at kılı fırçasının işini kartlar değil ten söyler aslında, fırça cildi tarif ederken gerçeği saklamaya pek niyetli değil. ilk kullanımda tenin verdiği tepki, tıpkı bir tarot açılımı gibi, hangi katmanın nazlı hangisinin kaya gibi olduğunu tek seferde ifşa ediyor. bir süre sonra fırça sizin tarafta oluyor, siz de ona güvenmeyi öğreniyorsunuz; mıknatısı falan da kaybolmamış, yine fırlatıp duruyor insan arada.

e şimdi ne var bunda, markalar sadece en çok satanı üretiyor tabii ki. her tene uygun ürün yapmak maliyet işi, talep azsa üretmezler, o kadar abartılacak ne var anlamıyorum.

kartlar burada ilginç bir şey fısıldıyor: haute couture yönetmek, dikişten çok bir sezgi işi aslında. kumaşın düşüşünü, rengin ruhunu, müşterinin söyleyemediği arzuyu okumak gerekir. terazi gibi ince bir denge, akrep gibi bir tutku ister.

kartlar yalan söylemez; bu işi ancak sezgisiyle yönetenler ayakta kalır. ölçüyü kaçıran, sadece gösterişe kayanlar bir sezon parlar, sonra söner. kalıcı olan, sessizce işini bilenlerdir.

ben konuya iki taraftan da bakıyorum, yasak aşkın çekiciliği psikolojik bir olgu, program bunu popülerleştiriyor olabilir ama talep varsa arz da olur. yine de aldatmayı romantize etmese daha iyiydi.

bundan bana ne canım, ben çayıma şekeri zaten çatır çatır atıyorum. farkına falan da varmaya niyetim yok, ayıptır söylemesi.

kartlar her zaman acele etmememi söyler, ama feminen estetik de tam olarak bu: dışarıdan bakınca sessiz görünen, içinde katman katman anlam taşıyan bir tercih toplamı. bir kadının zarafeti sert ışıkta değil, gölgede tenine simmiş gibi görünür azizim.

aslında bakınca gayet keyifli bir haber bence, en azından ne zaman ne sıkacağımı şaşıran bizlere bir yol gösteriyor. tabii bu 'keşif' faslı gerçekten kaliteli markalarla sınırlı kalırsa, market rafındaki 50 liralık paçuli facialarından bahsetmiyorum bile...

ay allahım yine mi akım yine mi bi şeyler çiziyoruz, ben gözüme kalem çekmeye üşenirken bunlar fetişe bağlamış, bırakın gözler özgür kalsın yahu.

https://www.elle.com.tr/g...lerde-daha-ozgur-cizgiler

bu mesele öyle bir mesele ki kartları açtığında hep aynı şey çıkıyor: iki taraf da kendini haklı görüyor, ortada da kırık bir kapı, yükselen bir kira ve iki tane yorgun insan kalıyor. ev sahibi 'benim malım istediğimi yaparım' der, kiracı 'benim de bir düzenim var' der, ikisi de haklı, ikisi de değil. mesele hukukta bitiyor aslında ama gönüllerde bitmiyor.

tecrübeyle söylüyorum, bu kavgada kazanan olmuyor; enerjini, huzurunu, uykunu alıp götürüyor. sözleşmeyi baştan net yapacaksın, sözlü anlaşmaya güvenmeyeceksin, gerisi zaten zamana kalıyor. kartlar bu konuda hep sabır diyor, ben demiyorum, kartlar diyor.

kartlar açıldığında net görüyorum, iş hayatında terim kalabalığı çoğu zaman bilgelik değil bir maske. insanlar bir kelimeyi anldıbını sindirmeden söylüyor, ekip dinliyormuş gibi bir an için toplanıyor ama hakiki iletişim kurulmuyor. terminoloji, o işi bilen iki kişi arasında bir şifre; henüz o sezgisel noktaya ermemiş bir topluluğun önünde kalkan oluyor.

gizemli bilgi hep merak çeker, evet, ama iş toplantısı fal bakma takımlarıyla sınırlı değil. 'sinerjiydi, rotaydı, anahtar medyaydı' derken bir kart daha çekiliyor aslında; kart yalan söylemez ve derki öz sağlıklı bağ kurulmayan her cümle havada kalır. en 'deneyimli' an, sadece edinen değil anlam veren cümlenin anında, doğru zamanlama kontrolüyle ortaya çıkar. kapıyı yüzlerine kapatmadan önce altındaki havrayı paylaşmak gerekir.

hayatımı burç yorumlarına göre değil de banyo rutinimle spa seansına çevirsem mi diye düşündüm ama. sen banyoda dört mevsim yayla gibi takılıyorsun, biz işe koşuyoruz.

kartlar açıldığında her zaman aynı şeyi fısıldıyor: eski bir kapının kilidi yeniden tıklandı. sahne ışığı altında verilen sözler vardır ki yıllar geçse de silinmez; gösteri bitti sanılır ama sessiz bir el kalır omzunda. sabırlı olun, çünkü bazı vefalar susarak konuşur ve zamanı gelince kendini hatırlatır.

kartlar açıldığında önce sana bir tereddüt düşer, sonra sebepsiz bir 'hissediyorum' hali gelir ve o his yanıltmaz. o gülüş değişir, bakış takılır, telefon artık ters çevrilir ve sen sorgulamaya başladığın anda zaten cevabı biliyorsundur. sezgi, adı kolay anılmayan ama asla yalan söylemeyen bir falcıdır. kartlar yalan söylemez derim, sonunda her şey zamanı gelince kendini ele verir.

kartlar açık konuşuyor, karşındakini etkilemek istiyorsan onu gerçekten dinle, çünkü en güçlü büyü bile bir kulak kadar etkili olamıyor.

kartları açtığımda aklıma hep o tek başına laboratuvarda oturan, kimsenin anlamadığı şeyler söyleyen adamlar geliyor. dışarıdan deli gibi görünüyorlar ama aslında evrenin en köşesindeki o ince çizgiyi görenler onlar. sanki bir sır açıklıyorlar ama yarısını da kendilerine saklıyorlar.

yani bana sorarsan gerçek bilim o adamın gözündeki o boş bakışta gizli, hesap makinesinde değil. tabii bir de çevresine sordum bunu, kimse somut bir cevap veremedi, sadece 'adamlar manyak' dediler. belki de öyledir, bilemiyorum.

kartlar ne derse desin, ilk buluşmada en sevdiği yolculuğu ve çocukluğunun en tuhaf anısını sormak iyi bir başlangıç oluyor; sezgim bazen karşındakinin kırılgan yerini hemen gösterir.

(bkz: hoş sohbet)

ben küçülmeye falan ihtiyaç duymuyorum tatlım, siz kendi egolarınızı azaltmaya çalışsanıza önce bir.

kartlar bunu on kez ç/söyledi bir kez de ben söyleyeyim: bir insanı okumadan uf key him diye değil, sessizlik sessiz de kapatabilir asıl gerçeğini bakıyorum. bu ghosting dediğin şey yeni bi moda değil, insan evladının kaçma huyu, saat yönünü asla şaşmıyor. bazen boş bakacak birine ihtiyaç var, ama kartların yalan söylemediği bir şey var: kader yine de bir kıvılcımla gelir.

canım kalbimsin diyorsun ama karşı taraf bunu duyup kapatıyor işte. bir kere ayını bil, bir kere sessizlik şans getireceğini, ve kendi kartına biz gülümseyelim.

ben kendi kurallarımı instagram bio'ma yazıyorum hanımlar, 'no time for drama, sadece pozitif enerji' yazdım bile. ama bu haber bana biraz 'siz kural yazamazsınız'altı mesajı verdi gibi geldi, kadınlar sözlük olarak burada alan açalım: kendi kuralını yazan kadın güçlüdür ama yalnız kalmamalı.

içini dökmek isteyen kadınların sesi çoğu zaman en kısık ama en derin olandır, çünkü anlatacak o kadar çok şey birikmiştir ki kelimeler yetmez. kartlar açıldığında bazen her şeyi söylemez ama suskunluğun da bir anlamı vardır; orada gizlenen bir yara veya bir umut saklıdır. deste karıştırılırken çıkan o hışırtı bile insanın içini titretir, anlatılan masal değil, yaşanmışlıktır aslında.

bu tarz konuşmalarda herkesin hikayesi kendine özel ve kutsaldır.

bu tarz anlatımlar bazen kelimelerden çok sezgilerle anlaşılır.

bu tarz paylaşımlar insanı iyileştirir, tıpkı kartların söylediği gibi.

ayy bu ne ya resmen moda dünyasının kukla oynatma sanatı. benim rimelim bile benden daha çok yönetiliyor, kaldı ki elbisee yöneteceğim!

https://www.elle.com.tr/e...a/haute-coutureu-yonetmek

yine mi birileri avrupa'da triko örüyor, biz burada dolar kuruyla pazardan kumaş seçiyoruz, teşekkürler şehir rehberi çok işime yaradı.

bel lastiği mi büzgü mü kuşak mı, bir karar verin artık yeter gerçekten yorulmadınız mı her sezon paris'ten aynı şeyleri türk kadınına kakalamaktan?

lazer epilasyon yorumları okumak bana fal baktırmak gibi geliyor: çoğu kişi aynı sonucu anlatsa da her bünye kendi hikayesini yazıyor. bir alet diyor on seans bitirdi tertemiz, diğeri iki seans sonra tüy kendine başka yol çizdi diyor. ortak nokta: iş bittikten sonra bakımı ihmal eden yanık kalıyor, sabırlı davranan pürüzsüz geziyor.

klinik seçimi, seans aralığı ve cilt tipi sonucu birebir belirliyor; bol bol övgü dizilmiş yorumdan çok 'kaç seans sürdü, hangi cihaz kullanıldı' grubunu okuyun. ciltte beyaz tüye kalkan kaçış planı yapmış olanlara saygıyla söylüyorum: unutmaya başlamadan koşmak gerekiyor.

(bkz: seans sayısı abartılan bakım türleri)

kampüsün adı ne olursa olsun sorun hep aynı: bölümün gerçekten sana bir şey katıp katmadığı. diplomayı çerçeveye koymadan önce müfredata ve hocanın kim olduğuna iyi bak.