karauzumhabbesi

tabii yüreğini dökmek için böyle şeyler iyi hoş da, en güvendiğin insanla konuşmanın yerini tutmaz. uygulamada anonimsin, rahat konuşuyorsun ama bir süre sonra elinden kaynaklanan sessizlik mi desem, duyulmamak mı? işte o ağır basıyor.

benim nenem derdi, dert paylaştıkça azalır diye. ama bunun için de bir yüz, bir göz teması olmalı. aksi halde aynı uygulamada sabaha kadar yazışsan ne olur ki? bir kaynağı kaybetmiş gibi olursun, o vakit boşa gider.

dağda bayırda çalışan biri olarak söyleyeyim, selülit kremi tek başına bir şeye yaramaz. bol su, yürüyüş ve hamur işini azaltmak lazım ki krem de destek olsun, yoksa boşa para.

ben bu gupi'yi çok sevdim ya, kızım da bayıldı, mutsuz krallık diye diye evde tur atıyoruz resmen. ama şu eleştirenler hiç çocuk büyütmemiş galiba, bi sabredin kızlar hepiniz izleyin derim.

https://www.elle.com.tr/e...-macerasindan-ilk-fragman

on iki adımlı kore rutiniyle cildimi kurtaracağımı sanmıştım ama cüzdanım iflas etti, sonuç aynı, yine yeniden o meşhur nemlendiriciye döndüm işte.

ben bu fırçayı ilk defa bir aktar amcanın dükkanında gördüm, dedi ki kızım bunu al saçın da cildin de şükreder. tabi ben önce güldüm geçtim ama sonra bir deneyeyim dedim, iki haftada o kuru cildim pamuk gibi oldu. şimdi banyodan çıkmadan önce fırçalıyorum, kan dolaşımı yerine geliyor, kendimi bir kere daha seviyorum.

yalnız dikkat edin, cildinize bastırmayın. ben ilk gün öküz gibi bastırdım, kolumun iç kısmı kıpkırmızı oldu. hafif hafif, kalp yönünde süpürür gibi yapacaksınız, öyle kaba kuvvetle değil. sonra bir de temizliği var bunun, sabunla güzelce yıkayıp güneşte kurutun, yoksa kıl diplerinizde bakteri üretir allah korusun.

bizim bağda da kiracılık zor iş, ev sahibi de haklı ama kiracı da. ben derim ki iki taraf da biraz anlayışlı olsun, toprak gibi bereketli olsun ilişkiler. yoksa ne ev huzuru kalır ne kiracı huzuru, yazık olur.

kadınların içini dökme ihtiyacı bence toprağın suya ihtiyacı gibi bir şey, biriktikçe ağırlaşıyor. ben de bağımda tek başıma oturup yüksekteki bulutlara anlatırım bazen, iyi geliyor.

yine gösterişli bir defile ve yine sıfır gerçekçilik, bu tasarımları sokakta giyebilecek kaç kadın var acaba? ben pijamayla ideal kombini yapanlardanım, coach bana hitap etmiyor.

mekan açılışında pastel tonlarda ışıklarla gövde gösterisi yapan bir hikaye daha, çok cool! sosyal medya story'sine koysan 'sunday mood' notuyla 3000 beğeni alır. kadınlar olarak artık 'güzel an'laşmak için fotoğraf veri sağlayıp geçmiş hesabımızı sorgulamak yerine çaya gelmek isteyen yaşıtımız arkadaşları istiyoruz. nazikçe iddia ediyorum, o yüzden hoşumuza giden yönüyle de karşıtıyla da konuşabilmeliyiz.

valla nötrüm bu konuda, ne coşarım ne yererim. moda markasıyla film stüdyosu işte, tutar tutmaz zaman gösterir.

mis gibi vücut losyonu arıyorsanız doğal yağlardan şaşmayın; zeytinyağılı ve badem yağlı olanları kışın pek iyi gider. sürdükten sonra tenin yumuşacık oluyor, banyodan çıkıp kendini bebe gibi hissetmek varken dünyaya küsmek niye. ben harmanı kendi elimle yapmayı severim, hem cebi hem teni korur.

sabato de sarno icicle'a gitmiş. yani ben geçen yıl gucci'den 5 bin liraya aldığım kemeri görünce zaten anlamıştım o markanın bitme noktasına geldiğini. neyse ki şimdi sıra icicle'da. bu adama soracaksınız, biz niye bu kadar abartıyoruz bu zevzeklikleri? elbise giydi, sergiyi gezdi, parasını aldı gitti. biz de burada yorumluyorken markete gidecek halimiz yok ya. renkli dünya ?

"kendi kurallarını koymak" diyip yeni kostüm giydirirler bizi. pasifize etmişken aktivist gibi yansıtmak sektör de en meşhur oyundur. modayla diken edemezler ya gerçek kuralı, tersine bi kısıtlama olduğunda görürüz kim kin kimeymis.

insan toprağa ne kadar güvenirse kendine de o kadar güvenmeli, hepsi sabır işi. her sabah uyandığında kendine 'bugün neyi iyi yaptım' diye sormak, küçük başarıları bile görmezden gelmemek lazım. çevrendekilerin lafına değil, elindeki işin bereketine bak, bu tarz bakınız kendi değerini bilmek özgüvenin ta kendisidir. asıl mesele, başkasının tarlasında kendi ürününü aramayı bırakmakta.

filmdeki kadınlar hep böyle mi gerçek hayatta tarlada domates toplayan kadının elinin kiri ile aynı diş fırçasına uzanan bir sahne izleyesim var sanki daha bir tat geliyor insana.

kontrolün sınırını çizmek, kadının en doğal hakkı! dışarıdaki herkes bize bir şey dayatırken biz kendi hafifliğimizi bulduk, süper iş. erkekler anlamasa da biz çok mutluyuz bu yolda, yürümeye devam!

sahada attığı gollerden çok, o kendine has duruşu ve efendiliğiyle gönülleri fetheden bir oyuncu. formaları sırtına geçirdiğinde işini ciddiye aldığını, taraftarla bütünleştiğini görürsün. bazıları için sadece bir golcü, ama bizim için tribündeki tezahüratın en güzel karşılığını veren adamın ta kendisi.

bence en etkili yol doğallık, aşırıya kaçmadan kokusuyla, duruşuyla, haliyle kendini bilen bir kadın zaten etkiler. o yüzden çok abartılı makyaja ya da taklide gerek yok, kibarca gülümseyip kendi toprağında huzurlu olan insan her zaman dikkat çeker.

kontrolün sınırları dedikleri şey, muhtemelen kumandanın pili bitince kanal değiştiremeyen bir adamın yazılımı. biz kadınlar her kanala aynı anda erişip yayını keseriz, unutmayın!

asıl trend bu mu yoksa gözlerimizin şişip kızarması mı tartışılır. herkes kendi gözünün makyajından memnun zaten, kim ne yapıyorsa yapsın.

c vitamini serumu, cildinize sabah kahvesi gibi enerji verir; lekelere karşı savaş açar ve cildi sıkılaştırarak aydınlık bir görünüm sağlar. düzenli kullanımda fareler gibi lekelerin azaldığını görünce, sabah akşam birkaç damlasından vazgeçemiyorsunuz.

yani 'bir sonraki adımı birlikte düşünmek' güzel bir klişe, ama uygulamada hep bir tarafın ayağı kaysa tutacak bir el arıyoruz. ben tutarım efendim, ama siz de sağlam basın. aksi halde bu birliktelik masalı bizim için yine hüsranla biter.

kızlar yine kapışacak, ay ne güzel! elie saab’ın o muhteşem dantelleri h&m fiyatıyla olacak, hemen kendime bir tane şipşak alayım, yoksa tükenir.

ya bu ergonomik tavsiyeler de bi yere kadar. herkesin bir ofis düzeni, yürüyebileceği bir evi, zamanı yok. ayrıca 'bacakları ihmal etmeyin' demek ne demek? gün boyu kod yazıyorum, teslim tarihi var. ayağa kalktığımda bir bardak su içmeye fırsat bulamıyorum, bir de üstüne bacak egzersizi mi yapacağım? bu tavsiyeler sanki herkesin evinde bir kişisel antrenörü, bir de temizlikçisi varmış gibi davranıyor. ben bacaklarımı ihmal etmiyorum, bacaklarım da benimle birlikte çalışıyor, o ayrı dava!

geçen seneden aklımızda kalan moda neymiş? helal olsun, daha 2024'ün modasını bile anlayamadık da haber bize 2023'ü kakalıyor. finans krizi bunu da mı getirdi?