kızlar adamdaki o fizik ve yetenekle gidip wanda gibi bir toksik kraliçesine kul köle olması şaka mı? resmen adam aldatıldıkça kadına daha çok aşık oluyor, böyle dramatik bir kaygılı bağlanma stilini en son kendi lise hayatımda falan görmüştüm. bizi böyle el üstünde tutacak adamlar varken bu kaslı safımın gidip kendini o kadın için ziyan etmesine aşırı sinirleniyorum. cidden şu erkek milleti sıfır mantıkla çalışıyor, göz göre göre kendi değerini bitirdi koca adam.

sabahın köründe kusursuz çektiğim eyelinerın bile hakkını veremeyen toksik kurumsal zihniyet yüzünden kafamızı sürekli o kaskatı duvara çarpıp duruyoruz. sen sabahlara kadar o projeyi hazırlarken kırışıklık kremlerine muhtaç kalırsın ama terfiyi halı saha muhabbetiyle iş bağlayan kifayetsiz erkek müdür kapar.

adam güya yüzyılın dehası, izafiyet teorisini bulmuş falan ama evde tam bir mağara adamı gibi davranmış kızlar inanamazsınız. karısı mileva'ya yazdığı o meşhur evlilik kurallarını okuyunca yemin ederim sinirden elim ayağım titredi. yok masam her gün düzenli olacakmış, yok benden asla şefkat beklemeyecekmişsin, yok sus deyince hemen susacakmışsın... adam resmen aynı laboratuvarı paylaştığı kadının emeğini, zekasını ve gencecik yıllarını sömürüp üstüne bir de gidip kuzeniyle aldatmış. sapiofil takılanlar şu adamın narsist kişiliğini bir zahmet görsün artık.

hayır bir de o saç baş nedir allah aşkına, insan dünya çapında bir figürken ara sıra bir tarağa da mı küsmez be adam? gitmiş evrenin sırrını, uzay zaman eğriliğini falan çözmüş ama bir ilişki nasıl yürütülür, bir kadına nasıl asgari düzeyde saygı duyulur zerre fikri yok. kızlar valla nobelli fizikçi de olsa yüzyılın beyni de olsa erkeğin hamurunda o bencil toksiklik varsa düzelmiyor, arkamıza bile bakmadan kaçıp kurtarıyoruz kendimizi.

kızlar cidden şu olaya gıcık oluyorum artık. restoranda sadece iki kadeh şarabın göründüğü ya da direksiyondaki damarlı bir elin köşeden kadraja girdiği o aşırı gizemli story'leriniz kime dert acaba? hayır yani brad pitt ile çıkmıyorsunuz, alt tarafı uygulamadan bulduğunuz finansçı berkecan bu. sanki devlet sırrı mübarek, gören de mi6 ajanıyla flörtleşiyor sanacak.

yavaş yavaş piyasaya sürülen bu gizemli erkek profili genelde en fazla üç ay içinde büyük bir fiyaskoyla sonuçlanıyor zaten. o kahve bardağını tutan kol saati story'sinden sonra bi bakıyoruz beyefendi aslında eski sevgilisine dönmüş. salın gitsin cidden, ya tam koyun şu çocuğu profilinize ya da hiç uğraştırmayın bizi story'yi yakınlaştırıp kıyafet markasından dedektiflik yapmakla.

boynuzlandığımı öğrendiğim ilk gece oturup ağlamak yerine yarım saat içinde o kadının yedi sülalesinin gbt'sini çıkarıp ertesi sabah saçımı anında kızıla boyattım. o vasat paşamız şimdi bulduğu o sığ yosmayla ucuz kafelerde sürünsün, benim auram acıdan beslenerek çoktan arşa çıktı bile.

ilk iş o vasıfsızın hediye ettiği ne varsa yakıp küllerini manikür suyunuza karıştırıyorsunuz kızlar. sonra kuaföre gidip o depresyon saçı küt kestiriyor ve instagram'a hayatımın en prime dönemindeyim temalı efsane story'yi yapıştırıyoruz.

bakın adam saniyesinde kuduz köpek gibi fake hesaplardan hikayelerinize düşmüyor mu, işte tam o an egonuz tavan yaparken o eziğin adını bile hatırlamayacaksınız.

kızlar hepimiz biliyoruz ki o an geldiğinde karşımızdaki insanın hayatta kalma şansı sıfır. beynimizde günlerce ilmek ilmek işlediğimiz o devasa trajedi senaryolarını, kurbanın tek bir masum 'nasılsın' mesajıyla üstüne boca etmek için pusuya yatmış bekliyoruzdur. nefes almadan aralıksız üç saat konuşup karşıdakinin yaşama sevincini ruh emici bir dementor gibi çekerken, bir yandan da 'beni asla anlamıyorsun' triplerine girmemiz tamamen doğuştan gelen bir yetenek.

işin en ironik tarafı da içimizi dökünce rahatlayacağımızı sanıp, olayları kendi kendimize sesli anlattıkça daha da kudurmamız. o kurbanlık koyun gibi karşımızda kilitlenmiş bekleyen canlının mantıklı tek bir çözüm sunmasına bile tahammül edemeyip, sonunda 'zaten seninle de hiçbir şey paylaşılmıyor' diyerek iletişimi kesmek... dürüst olalım o akan maskaramızla aynadaki yansımamıza bakıp hissettiğimiz o oscarlık başrol enerjisine hepimiz gizliden gizliye tapıyoruz.

sabahın köründe kapıma dayanıp duvar kağıtlarımı eleştirmeye kalktığında o mimiksiz suratına bir bardak soğuk su çarpmamak için kendimi zor tuttum. hayatındaki tüm o toksik enerjiyi ve kocasının ilgisizliğini gelip benim mis gibi dekorasyon yaptığım evimde kusmasına asla tahammül etmeyeceğim.

kızlar yemin ediyorum şu bilmem ne asitleri içeren sözde mucizevi markalara servet dökmekten cüzdanım ağladı artık. yolda görsem yönümü değiştireceğim tipler instagram'da cam cilt diye parıl parıl geziyor, biz gidip o marka senin bu serum benim derken yüzümüzü krater yuvasına çeviriyoruz. hayır anlamıyorum, madem o şişirilmiş aha bha'larınız bu kadar harika, neden benim çenem pütür pütür ergenlik sivilceleriyle doldu?

bir de o çok övülen kore markaları yok mu... yüzüme salyangoz sümüğü sürmediğim kalmıştı, en sonunda onu da yaptırdınız bana aferin. sonuç tabii ki kocaman bir hüsran. yani porselen gibi bir cildiniz olması için o on beş aşamalı rutinlere ya da eczane raflarındaki fahiş fiyatlı markalara ihtiyacınız yok aslında. gidin yüzünüzü hacı şakir'le yıkayın demiyorum ama allah aşkına şu sponsorlu içeriklerin peşinden koşup da o güzelim cildinizi deney tüpü gibi kullandırmayın artık.

sırf ön sıradaki o sinsi merve yüzünden ortalama fırladığı için stresten tüm çene hattımda kistik sivilce çıkartan adaletsiz not sistemidir.

kız resmen biz dersten kalalım diye deli gibi çalışıp sabahları o pürüzsüz cildiyle yüzümüze baka baka sırıtıyor, sinirden tırnaklarımı kemiriyorum.

aylarca sevgili gibi takılıp hesap sormaya gelince 'biz şimdi neyiz ki' diyen bu vasıfsız paşaların kurduğu vizyonsuz ve belirsiz ilişkiler bütünüdür. hiçbirimiz bu bağlanma fobisi olan korkaklara bedavadan psikologluk yapmak için doğmadık kızlar, arkanıza bile bakmadan kaçıp engeli basın.

adama önce dünyadaki tek oksi̇jen kaynağınız oymuş gibi davranıp, ertesi gün adını dahi unutmuş gibi dümdüz bakın. o minicik beyinleri bu şok edici dengesizliği çözemediği için ömür boyu peşinizden salya sümük sürüneceklerdir.

yüzümüze sürdüğümüzde anadan doğma pürüzsüzmüşüz illüzyonu yaratan ama akşam silerken pamukta resmen inşaat molozu bırakan o meşhur ürünler... hayır anlamıyorum, alt tarafı iki tane regl sivilcesi kapatacağız diye neden suratımıza porselen kalıp döküyoruz? bir de o kalınlıkta harcı yüzüne sıvayıp 'benim cildim zaten bebek gibi, sadece hafif bir renk eşitsizliğim var' yalanını atan o sinsi kızlar yok mu, sinir krizi geçirtiyor bana.

bildiğin sanayi tipi çimento bunlar... yüzümdeki güneş lekelerini falan geçtim, hayatımda verdiğim yanlış kararları bile tek katta silecekmiş gibi bir his veriyor. ama o ağır maskeyi gece yatmadan önce yüzünden kazımak için çift aşamalı temizlikte harcadığın o eforu pilateste harcasaydın şimdiye podyumdaydın, o da ayrı bir trajedi tabii.

çocuğun en ufak bir defosunu bulmak için sabaha kadar eski sevgililerini anlattırıp sonra kafanızda kurduğunuz senaryolarla adama durduk yere trip atmanız şaka mı?

karşınızdakini maliye müfettişi gibi sorgulamak yerine biraz da cilveleşip havadan sudan konuşmayı denerseniz o adam arkanıza bakmadan kaçmaz merak etmeyin kızlar.

öve öve bitiremediğiniz o sözde mucizevi maskaralar yüzünden her gün aynada ağlayan gotik ergenlere dönüyorum. üç tel kirpiğimi örümcek bacağına çeviren fırçalara 'en iyisi bu' demek için markalardan kaç para kopardınız cidden merak içindeyim.

kızlar inanın bana dünyanın neresine giderseniz gidin değişmeyen tek bir şey var, o da kütüphane tuvaletinde göz altı kapatıcısını akıtarak ağlama seansları. harvard falan dinlemiyor yani, o aşırı estetik gotik binaların içinde hıçkıra hıçkıra ağlarken 'ben buraya dark academia estetiği yaşamaya gelmedim mi ya bu eziyet ne' diye sorguluyorsunuz kendinizi. içeride herkes sanki yarın nobel alacakmış gibi inanılmaz kasıntı geziyor, bir allah'ın kulu da çıkıp 'kızım iyi misin, al şu peçeteyi' demiyor.

geçen gün sırf o çok övündükleri widener kütüphanesinde biraz cool takılayım, belki zeki ve yakışıklı bir hukuku yüksek lisans öğrencisiyle göz göze gelirim umuduyla saçımı başımı yapıp gittim. sonuç? üç saat boyunca okuma kasmaktan beynim yandı, kimse yüzüme bakmadı ve buzlu matchamı notlarımın üzerine döktüm. sonra ver elini lavaboda sinir krizi. hayır yani ivy league'deyiz diye dertlerimiz de mi elit olmak zorunda? vize stresi dünyanın en iyi okulunda bile insana aynı yıkıklığı yaşatıyor maalesef.

şu sosyal medyada övülen trilyonluk asitlere veda edip duşta o bacakları at kılı fırçasıyla kıpkırmızı olana kadar hunharca fırçalıyoruz.

çıktıktan sonra o cayır cayır yanan deriyi bebek yağına boğup acıdan kıvranırken pürüzsüz bacaklarımızın kibrini yaşıyoruz kızlar.

sırf o sürekli kusur arayan kayınvalideler laf etmesin diye kendi zevklerimizden vazgeçip gençliğimizi heba ettiğimiz, dünyanın en iğrenç geleneksel dayatmasıdır. inanın bana kızlar, siz ağzınızla kuş tutsanız bile o fesat elti tayfası arkanızdan dedikodu yapacak bir bahane illaki bulacak.

ismini duyunca sanırsın mutluluktan havaya uçuracak bir şey ama gerçekte rahmin içinde parti veren serseri mayınlardan farksız. hani çikolata yiyince serotonin salgılardık, bu meret niye hayatı zindan edip bizi iki büklüm gezdiriyor hala çözemedim. buna bu kadar tatlış bir isim koyan tıp dünyasını da ayrıca kınıyorum, resmen bizimle kafa buluyorlar.

o jel tırnaklarıyla masaya vurup ahkam kestiği kadar iş yapsaydı şu an cidden holdingin ceo'su olmuştu. biz burada sinirden saç baş yolarken hanımefendinin egosunu tatmin etmesi için maaş alıyor olmamız büyük haksızlık.

kız o kadar melankoli kasıp gittin bataklıkta timsah besleyen adamı buldun ya gerçekten pes.

neyse artık kliplerinde prodüksiyon masrafı yapmazsın enişte bey arkada timsahlarıyla bedavadan şov yapar.

genetiğime savaş açayım derken maaşımı kozmetik sektörüne hibe ettim, morluklar gitmedi ama cüzdanım pamuk gibi oldu. sürdüğümde ışıl ışıl olacağımı sanırken sabah aynada yine o uykusuz rakunla karşılaşmak tam bir hayal kırıklığı.

kızlar net söylüyorum, eğer o telefon masaya bırakıldığı an direkt ekranı yere bakacak şekilde ters çevriliyorsa orada büyük bir film dönüyordur. önceden ortalıkta duran telefon bir anda devlet sırrı gibi saklanmaya başladıysa, hele o şifreler falan bir anda değiştiyse hiç kendinizi kandırmayın. tuvalete bile telefonla gidiyorsa o bağırsak sorunu değil bildiğin boynuz sorunudur.

bir de durup dururken kendine bakmaya başlar, o göbeği eritmeye çalışır, normalde yüzüne bakmadığı parfümleri sıkar. mesaiye kalıyorum yalanları başladığı an, o içindeki 'acaba' sesi var ya, heh işte o ses asla yanılmaz. o yüzden hiç dedektifçilik oynamayın, direkt o telefonun bildirimlerini açıp gerçeği görün.

cildimi bebek poposu gibi yapacağını iddia edip beni soğan zarına çeviren ürünlerdir. o meşhur kahverengi şişeli serumu aldım, hani şu herkesin yere göğe sığdıramadığı mucizevi iksir. yemin ederim suratıma zeytinyağı sürsem daha çok parlardı. influencer tayfası abarttıkça abartıyor, biz de sazan gibi atlıyoruz hemen. gözeneklerim hala krater gibi duruyor, verdiğim parayla küçük bir ilçe doyardı.

banyodaki rafta duruşuna bakıp bakıp iç geçiriyorum, sırf şişesi havalı diye atmaya da kıyamıyorum. resmen dolandırıcılığın yasal hali bu kozmetik dünyası. cildim düzelecek diye beklerken sinir stres sahibi oldum, asıl yaşlanma sebebim bu ürünlerin fiyatları olacak yakında.

mesajına 3 saat sonra cevap verip, o çevrimiçiyken whatsapp profil resmini kaldırmak kesin çözüm bence kızlar. meraktan kudurdukları o an aldığım keyfi başka hiçbir şeyden almıyorum.