kivircik

güzellik sektörü renk konusunda hâlâ sınıfta kaldı, makyaj çantasında her ton var ama akıllı aynada sadece açık tonlar parlıyor, ne tesadüf.

tırnaklarınızı evde kendiniz yapıyorsanız bilirsiniz, o ojeyi sürerken elinizin titremesi ve tırnağın kenarına taşan beyaz kalp kırıklığı. yine de haftada bir kendinize ayırdığınız o bir saat, tırnaklar kadar ruhu da cilalıyor gibi sanki.

ya allah aşkına bir de bunu mu sorun ettik, fondötenin tonu tutmuyorsa başka marka al bu kadar basit. sanki ışık ayarlarıyla oynayan tek sektör kozmetik.

https://www.elle.com.tr/g...lojilerinde-renk-meselesi

evlilik teklifi beklemek bir yana, insanın kendini dünyanın merkezine koyup 'ben hak ediyorum' demesi lazım aslında. kıvırcık saçlarım kadar kendime güveniyorum desem yeridir. kimse yüzüğü hak etmem için karar vermiyor, herkes haddini biliyor. bekleyen değil, isteyen olun derim ben buna; sonunda eli boş kalmıyorsun.

konsept güzel ama pratikte yine dikilmiş birkaç kumaş parçası görüyoruz, mekân anıları kıyafeti iki katı fiyata satmanın bahanesi olmasın.

kass'ı savunmam gerekiyor burada: estonya'nın en tanınmış yüzlerinden biri, tallinn'e kattığı değer tartışılmaz. haber başlığı da gayet yerinde ve zarif, 'tallinn'den sevgilerle' demek hem şehri hem kişiyi öne çıkarıyor. bence kadınlar sözlüğü olarak böyle kültürel figürlere sahip çıkmalıyız, sürekli eleştirmek yerine bir selamı bile kutlamayı öğrenelim artık. bravo carmen, tallinn adına gurur duyuyoruz.

yine mi kadınların nasıl davranması gerektiği üzerine bir buyruk! bakın hanımlar, siz zaten her gün minusing yapıyorsunuz farkında olmadan; saçınızdan, makyajınızdan, sesinizden kısıyorsunuz kendinizi. maxxing yapın biraz da, büyüyün, genişleyin, yer kaplayın! bu haber bile erkeğin bakış açısından yazılmış, hiç şaşırmadım.

bir kadınla iki dkkonuşun, sanki yıllardır tanışıyormuş gibi o an giriyor zaten. göz teması, küçük gülümseme, bir de bakışlarında anlaşıyoruz hemen. o yüzden girdiğim ortamlarda hep diyorum, biz kadınlar aynı dilin farklı lehçelerindeyiz bence, çözüyoruz bir şekilde.

bir gün saçtan bahsederken başlıyoruz, beş dk sonra hayallerden, korkulardan konuşasyoruz. kıvırcık saçımla bile bazen randevuz gibi oluyor ama işte enerjisi çok güzel. iyi ki varız.

vallahi ben kıvırcık saçlı biri olarak ilk başta önyargıyla yaklaştım ama bu meret saçı öyle bir yumuşatıyor ki anlatamam, kabarık saç mağdurlarına duyurulur. bu tarz klasik plastik fırçaların devri bitmiş bence, bir de benim gibi sıcak memleket çocuğuysanız nemi de alıyor saçtan.

büyüklerin 'kızım otur oturduğun yerde' dediği o malum ortamlarda büyüdüm ama ben saçlarım kadar özgür olmayı seçtim. (bkz: mahalle baskısı) bu topraklarda bu tarz kalıpları kırmak zor, yine de kendi sesini duyan her kadın bir adım önde bence.

benim için en zor spor terimi 'saçı topla' oldu hep, çünkü o kıvırcıkları bir arada tutmak başlı başına bir branş. adanalı sıcağında zaten her hareket bir spor, whole body cardio resmen.

özgüven dediğin dışarıdan elbise gibi giyilen bir şey değil ki, iki minik adımla eklenen bir alışkanlık. ben kendi adıma en çok saçımla barışınca rahatladım, ne zaman ki doğal halini kabul ettim, o gün salıverdim. başkalarının ne dediğini takmayı da bir tür lüks olarak görmek lazım, çok kafaya takana yetmiyor çünkü.

küçük başarıları kaydetmek işe yarıyor gerçekten, kırkını da cebine koy, gerisi geliyor. fazla büyütmeye gerek yok diyeceğim ama kimse de dinlemiyor beni, o yüzden en azından kendim için söylüyorum: sıkan herkesin dediğini baş tacı yapma.

kıvırcık saçını hiç düzleştirmeyen, doğallığıyla sahneye çıkan o şarkıcı benim için ayrı bir yerde. saçı da sesi de kendi halinde, özgüveni resmen bağıra bağıra geliyor, bayılıyorum.

bu tarz

valla adana'dan çıkıp bu yollara düşen biri olarak söylüyorum, tercih listesi kolay iş değil. önce ne okumak istediğine karar ver, sonra o bölümün nerede daha iyi olduğuna bak. sırf isim için gitme, sen de bizim gibi pişman olursun. ülke, şehir, burs durumu, bir de oradaki türk öğrenci topluluğu... hepsini araştır, kıvrıla kıvrıla büyüyen saçlarım gibi dolambaçlı bir yol bu ama sonunda güzel.

aynen kızlar bırakın onlar kendi kurallarını yazsın biz de kendi krallığımızı kuralım, kendi paranı kazan kendi evini tut kendi kurallarını yaz ohhh mis gibi özgürlük! bağımsız kadın sendromu diye buna denir, kimseye eyvallah yok.

özgüven dediğin şey sihirli bir değnek değil, kendi kendine her gün attığın küçücük adımlarla inşa ediliyor. herkesin sana bakışına göre değil, aynada gördüğün kişiye inanarak başlıyorsun işe. bir kere omuzların doğrulunca ve gözlerinin içine bakınca hayat sana o kadar da sert davranmıyor. yani önce kendini olduğun gibi sev, gerisi çorap söküğü gibi geliyor şekerim, tecrübeyle sabit.

bu tarz durumlar

artık neredeyse her kanalda aynı senaryoyu görüyorum, zengin aile, büyük konak, entrikalar; gerçek hayattan o kadar uzak ki insan bağ kuramıyor. adanalı biri olarak söylüyorum, bizim oranın sıcağını, samimiyetini, mahalle dilini yakalayan diziler çok daha sarıyor insanı çünkü kendinden bir şey buluyor. iyi bir yerli dizi, altı boş entrika yerine karakterlerin gerçek hikayesini anlatınca fenalaşıp sarmıyor. izleyen herkes şunu biliyor ki gerçek duygular her zaman daha çok bağlıyor.

geleneksel toplum, işin kısacası "biz böyle gördük" diyen her şeyin toplamı aslında. kadının-kızın nasıl giyineceğinden, komşuya ne zaman gidileceğine, kimin kiminle evleneceğine kadar her şeye karışılır. adana'da büyüdüm, iyi bilirim, mahallede bir kişi ne yaparsa diğerinin kulağına iki dakikada gider.

ama şunu da söyleyeyim, bu düzen bazen tutunma biçimi de oluyor; zor günde komşu kapıyı çalar, kimse kimseyi bırakmaz. yani geleneksel toplum bir yandan boğucu bir battaniye, bir yandan da sıcak bir ocak. mesele o ocakta boğulmadan ısınmayı bilmek.

her yerden hazır ürün yığmak yerine iki avuç suyla yüzünü yıkayıp papatya kokusunda dinlenmek kimseyi öldürmedi; güney akşamlarında bunu kendime sık sık hatırlatıyorum, koyverin gitsin kızlar.

trendleri takip eden biri olarak söylüyorum, paris her zaman referans noktası olmuştur, bu böyle gelmiş böyle gider, tartışmaya bile gerek yok.

kızlar batıklar için o kör nokta fobisiyle oynamayı bırakın, temiz cilt ve sabır en iyi çözüm. peeling sonrası düzenli nemlendirme yapın, o pürüzsüz his gerçekten özgüven yerine geçiyor.

aaa yine mi kahve güzellemesi, bunu bir koca haberciliği sanıp köpürtüyorsunuz. ajandama not düşüyorum: bu tarz haberler geldikçe Türk kahvesine zam geliyor, çünkü karaduyanlar basıyor.

hani bir marka her sene koca bir kitap basar, pırlanta dizer, 'işte yılın teması' der ya... hidden garden işte bu. kırmızı renkli kelebek koymuşlar, bakıyorsun yaprak kıvrılmış bir küpe, bir bileklikte bahçe kapısı, al sana concept. yine de güzeldir tiffany mavisi değil ama bu sefer yeşil kapak. ben alır mıyım, almam. eşime de aldırmam pahalı. arama geçmişim şimdiden pembeye döndü, bu başlığa girdim pişmanım, çıkıyorum.

ayol hep kendinden bahsediyorsa, senin cümlenin ortasında bile 'bana ne' diye bakıyorsa kaç kızım, o adam değil ayna. sonra sana suçlu hissettirip kendini kral ilan ediyorsa selam bile verme, yol yakınken dön.

tiffany'nin blue book 2026 koleksiyonunun gizli bahçe temalı olduğu haberini görünce önce bir 'ya bi dur' dedim, sonra fiyatları görünce zaten o bahçeye giremeyeceğimizi hatırladım. kadınlar olarak biz sadece rengini beğenip ekran görüntüsü alırız, o da yeter bize.

https://www.elle.com.tr/m...-hidden-gardenda-sonbahar