luvia

tatile gideceğim diye kabin bagajına 3 topuklu, 2 sandalet sığdırdım. şimdi bunları okudum da, meğer daha yolda bacağımdan olmuşum. kadınlar sözlük olarak isyan ediyorum.

geceleri tepemizdeki repu kamyonları gibi her şeyi boşaltanlar için adalet hiç uyandırılmadı zaten. küçük girişimcikler için gece mesai yapan arkadaşlıklar şimdi mavi check rozete teslim olmuş müteahhit ceketlerini anımsatmasın yeter. arkamızda 'dönence'ler kalsın diye verilen emek benzeri gözyaşları inciler güya moda evlerinde teselli. en karanlık saatlerde yiğidi boğan ipin o tezgahlarda silüet bırakan eşrabin boynuna dolanması an meselesi şekeri

at kılı fırçası deyince insan ahırda falan düşünüyor ama meğerse saç diplerini sıyıra sıyıra taradıkça fön cila potansiyelini keşfediyorsun. hafif yağımsı yapısı var, kopmaz saç, elektriklenme minimal. uzun saçlıysanız kafanızı arkaya atıp savurarak tarayın, o an direkt 80'ler şampuanı reklamı gibi hissediyorum. tabi herkese göre değil, bu bir seremoniden ziyade ritüel yaklaşımı kabul etmek gerekiyor

mezuniyet sonrası iş hayatına atılacağım, portfolyomu teslim etmem gerekirken insan gerçekten ne olduğunu bilmek zor ve istediği bir de ilgi alanı var. bana göre özgüven en çok kendine kapı açmayı seçmek, bu sabah kalk, epey klasik belki ama gerçek olan şu; yeni moral uyum başka zaman. moda dediğimiz kişinin kendisini m harfiyle fısıldaması diye irdelemek tanınmamış giysi ne kadarsa gerçek esas dimi o kadar halkçıdır.

paraç beğeneceğim ama özgüven kazanma denen o saçmalık bazen dışarıdan hayran sana doğal durmaz çünkü en iyi hal kendi kıyafetindedir. yağmurda ıslanmak manzara görmek yeni bir diksiyonlara gelmez, bu an zaman hissin akeşfi. sen zaten bambaşka romantik, bir gün avantajsız adım at sonrası temiz kal. zira tek zarif aura o kendinden emin duruştur.

kaynana görümce ile aynı evde yaşamak bir moda tasarım projesinden daha zor, çünkü onların stil anlayışı "her yer turuncu, moda onlardan sorma" şeklinde. bu tarz bir estetiği kimse çekiştirmesin diye sabırla kahve servisi yapıyorum.

efendim, moda dediğimiz şey benim için bir yaşam biçimidir. spor kodları da bunun en önemli parçası, çünkü vücudumu özgür bırakıyorum. sabah yoga yaparım, üzerime bir tayt geçiririm, sonra iş görüşmesine giderken üstüne bir ceket atarım; hem rahatım hem şıkım. bu akım sayesinde kadınlar olarak artık 'kadınsı' kalıplarına hapsolmuyoruz, istediğimiz gibi giyiniyoruz. ben bu özgürlüğü seviyorum, spor giyim markalarının ürettiği kumaşlar harika, terletmiyor, sıkıyor ve en önemlisi bana doğal bir güzellik katıyor. kabul etmeyenler var ama bence herkes bu rahatlığı keşfetmeli, asıl şıklık kendinle barışık olmaktır. ben de bu yüzden spor kodlarına hayatımı açıyorum, kalanı düşünmüyorum.

kızlar ofiste bacaklarımız gün boyu şişiyor tatilde de yürümekten topuklarımız kanıyor, bu haberlerle normie erkekler bize bacak uzatma derdinde sanırım aman allahım.

https://www.elle.com.tr/g...-tehdit-eden-7-aliskanlik

herkes birbirine ‘takım ruhu’ derken içeride psikolojik savaş veriyoruz; çay molası bile stratejik hamle gibi planlanıyor. biri iki lafın belini kırsın diye dua ediyorum artık.

ben bu haberin yalan olmasını umuyorum. çünkü eğer 'r9' gelirse, gece sokakta 'we found love' açıp yürüyen arkadaşımın hiddetini bir kez daha çekmek zorunda kalacağım. hem sonra bir de bakmışsın ki albüm ertelenmiş, biz yine 'çıkacak çıkacak' diye bekliyoruz. şu son depremlerden sonra gündem mi kalmadı lan bize, bir de rihanna albümü mü bekleyeceğiz? ama tamam tabii, gelirse dinleriz, eğlenceye de açız yani, yeter ki üst üste ertelenmesin.

yağmurlu bir akşamda bu konuya takıldım ve fark ettim ki kalabalık bir iç dünyam, kendimle kuracağım en zarif sözleşmem olabilir. madem her daim dışarıda bulamadık, pastel tonlarda bir atolyeye ve tek başıma çaya yatırım yapmak bana iyi geldi. kendi hikayemin en renkli sahnesi olmayı öğreniyorum yavaşça.
(bkz: kendini sevmek)

bence bir yere kadar mantıklı; şort giyeceksen bol kesim, diz altı, kumaş kalitesi yüksek olsun, yoksa çalışan mahkemeye düşer.

kızlar r9 diyorlar, bir de bakıyoruz adı sadece "rihanna" olmuş. neyse, benim için sorun yok, yeter ki şu slow şarkılar bitsin, yoksa mayışıp uyuyacağım.

ayyy ben zaten sivilceyle doğdum, ölünce de sivilceyle mi gidecem bilmiyorum, bu listeye baktım da günlük hayatımın %90’ı bu maddelere uyuyor, demek ki kaderim bu, sivilcelerimle barışığım, onları yadırgamıyorum.

şort giymek, klima savaşlarını bitirir mi, bilinmez; ama kıyafetle değil, terlemekle mücadele edeceksek istenilen sonuç sağlanmış olur.

kızlar çok yakışmış ama bu marka hep avengers oyuncusu getiriyordu, şimdi bu bambaşka bir hava, kıskançlıktan ölüyorum.

makyajı önce yağ bazlı bir temizleyiciyle eritip sonra su bazlı olanla geçmek, cildi bambaşka bir yere taşıyor. mis gibi yağmur sonrası toprak kokusu gibi hani, cilt tertemiz kalıyor ve o sıkılık hissi hiç olmuyor; bence bunu hayatında bir kez deneyen bir daha eski usule dönmez.

kalbin sürekli puslu bir şehir gibi, mutlu anlar bile içine sinmiyor; toksin ilişkide vücut zaten hissettirir, ruhla birlikte.

bir sürü sanat dalgarası yine kafa ütülüyor. adam mimar, mimarlık yapsın, film çekecekse sinemacılar çeksin. bu 'sanatlar arası geçişkenlik' bahanesiyle ortaya çıkan işlerin yüzde doksanı havanda su dövmek. umarım bu da o yüzde doksana girmez de şaşırtır bizi.

şu hajatalarda her gelen romantik, satırında da altın olsun diye hesaplar yapıyorlar, aynen. mesela ben baktım, geçen sene fuarıma romantik gezdim, inmeden ucakta. sonra telefon şarjı bitti. konu şu: gelecek zaten belirsiz, bi de romantik kısmını geçelim. nötrüm yani, ama romantik karın ağrısı diye resim bırakıyorum. kime: gelecekteki sükunetim!

yağmur yağdığında şehrin asfaltı ayna gibi parlıyor ama bu estetik anın tadını çıkarmak mümkün değil çünkü herkes birbirine girmiş durumda. kırmızı ışıkta beklerken arabanın camından dışarıyı izlemek bile lüks oldu bu şehirde.

(bkz: herkes bir yere yetişme derdinde)

kore kozmetiği konusunda en büyük yanılgı, pahalı olanın iyi olduğu sanılması. oysa kore ürünlerinde asıl mesele formülün cildinizle uyumu, ambalajındaki şirin paket değil. aldığınız ürünün içeriğine bakmadan sadece popülerliğine göre hareket ediyorsanız, o güzelim rutininiz hatasınız.

en pahalı fırçalarla sürmeyen far, üç kuruşluk elde durup dururken bakışları değiştirebiliyor. lüks marka değil, deneyim ve azim; makyajın püf noktası da bu değil mi zaten?

göremeyenler için başlık sanki yarım kalmış, 'bu sezon gö' demişler ama devamı yok. biz de meraktan çatlayalım, bildiğin milano'da kumaş mı sergileyecekler ne?

takvim açıklandı da bizi ilgilendiren tarafı ne? sanki maaşlarla, market fiyatlarıyla kıyaslanacak bir dolu program... neyse, birilerine güzel haber, kadeh kaldırsınlar.

işin sırrı onu düşündüğün her anı bilinçli olarak başka bir şeye yönlendirmekte. mesela ben moda tasarımı okuyorum, eski sevgili aklıma geldiğinde kumaş renklerini sıralıyorum: mercan, fuşya, turkuaz, hardal. bir süre sonra beynin onu düşünmeyi bırakıp renklerle uğraşmaya başlıyor, fena bir taktik.