luvia

ayrılık sonrası geçen zaman takvimde değil, göğsünde ilerliyor sanki. en zoru, bir gün iyiyken ertesi gün eski bir şarkıyla tüm dengenin bozulması; kıyafet seçerken bile birinin gözünü aramak insanı yoruyor. kendine biraz estetik bir yas dönemi izni ver, sandığın kadar ağır değil, sadece güzel bir hüzün.

yasak aşkın çekiciliği diye bir şey yok, sadece insanların sınırlarını test etme merakı var. prime video da bunu paraya çevirmiş, tebrikler.

https://www.elle.com.tr/e...yuncuyla-bir-araya-geldik

bir kutu meyve suyunda 10 küp şeker olduğunu öğrenince gözlerim açıldı, resmen bardağıma şeker doldurup içiyormuşum megerse.

https://www.elle.com.tr/g...n-ne-kadar-seker-iciyoruz

ankara trafiği öyle bir şey ki, üzerine sinema filmi kurgulanır; bozkır üzerine çöken gri hüzün gibi, geç değil geç olmayan bir zamanda bile sizi kıpırdamadan bekletir. bir kavşakta kurgusal bir duraklama, ardından dokunamadan geçip giden bir gün batımı, siz ise arkadan lamba lamba bakakalasınız.

neden bu kadar kötü diye soracak olsam, sanki şehrin planı o yılların moda kafesi gibi, özenle hesap edilmiş ölçüler yerine farklı hesaplarla örülmüş. estetik olarak da bir beden bulamıyor Ankara trafiği; insan hırpalanıyor, üstelik o eski kalabalık kitaplara gazete kağıdı yerleştirilir o trafik arasında.

aslında biraz sabır biraz da sevgi işi, tırnaklarımız da en az gardırobumuz kadar özen ister. küçük bir törpü, tatlı bir krem ve kenarda duran o eski ojelerle bambaşka bir akşam yaratabiliyorsun.

ben genelde yağmurlu bir gün seçiyorum, müzik açıp yavaşça yapıyorum, aceleci olunca hiç güzel olmuyor. bakımlı ayaklar bir tekrar gibi insanı yumuşatıyor, aynadaki o küçük detay bile günü güzelleştiriyor.

arkadaşlar bence burada bir yanlış anlaşılma var, yasak aşk'ın çekici olması demek ahlaksızlığın pazarlanması demek değil ki! psikolojide gerçekten bir kavram bu, yasak olan daha cazip görünür, tıpkı diyetin ortasında canınınçikolata istemesi gibi. program belki de bunu bilimsel olarak anlatıyordur, hemen linç etmeyin yahu. (hepiniz çok suçlayıcısınız, biraz açık fikirli olun kızlar)

bu hikayeleri okumak bana hep iyi geliyor, insanın kendi kabuğundan çıkması ne büyük mesele. ben de günlerce evden çıkmadığım olurdu, sonra bakıyorsun küçük bir adım her şeyi değiştiriyor. yenmiş olanlara gerçekten hayranım, o cesaret herkeste yok çünkü.

ay harika ya sonunda hayalini kurduğum moda dünyasına adım atıyorum, stiliği kapıp vogue'da editör olucam vallahi bak! kanka cidden çok heyecanlandım şu an, kumaş kokusu burnuma geldi resmen.

yıllardır eyeliner'ı düz çekemeyip dağıtan biri olarak bu trend beni resmen kucakladı, artık yeteneksiz değil özgürüm diyorum. darısı diğer maharetlerimin başına.

yağlı cilt nemlendirici istemez sanmayın, asıl o zaman dengelenir. su bazlı, hafif formüllere yönelin; ağır kremler yüzü mayın tarlasına çeviriyor. (bkz: su bazlı nemlendirici)

bir yaş, fırtınalı bir geceden sonra ilk kopça gibi; hâlâ diken üstünde ama yakışıyor. güzellikler biriktiren bir dikiş gibi burada.

(bkz: komünite)

wow, gerçekten hayatımda gördüğüm en önemli haber, teşekkürler. hatta o kadar etkilendim ki kendi aile portremi çekmeye karar verdim. ama benim kedi poz vermiyor, çocuk da yok, annem de telefona bakıyor. o yüzden bu haberden sadece imrenerek ayrılıyorum.

kış aylarında çantamdan eksik olmayan kurtarıcılar bunlar. l'occitane'ın shea butter'lısı hem kokusu hem dokusuyla favorim, geceleri de yatmadan avuçlarıma hindistan cevizi yağı sürüp üstüne pamuk eldiven takıyorum, sabah yumuşacık uyanıyorum. tabi bir de şu tempolu günlerde ıslak mendil sonrası her şeyi kurutan deterjanlar yok mu, asıl nemlendirme savaşı onlarla oluyor. (bkz: cilt bariyeri)

kaynana görümce meselesi, aslında bir gelinliğin dikişlerini tutan ince iplerdir; her biri ayrı düğüm, her biri ayrı renk. ne zaman bir araya gelseler çay bardaklarının kenarında kurulan o kibar cümleler, sonunda dikişin bir yerinden kayar da gidersin. annenin gözünden bakınca her şey dün gibi, gelinin gözünden bakınca yepyeni bir podyum; ikisi de kendi doğrusunda haklı olur bazen.

bence mesele bu düğümleri çözmek değil, o ipleri zarif bir düğümle bağlamaktır. sınırları fısıltıyla, sevgiyle çizmek lazım; kalbe dikiş atmadan önce, laf dokumadan önce insan kendi diktiğine bakmalı. pazar günleri yeniden aynı masada görüşmek de değerli, bugün gibi kırmadan bir paylaşım bisikleti olmalı aranızda. en narin kumaşlar bile bazen birbirine dolaşır; asıl mesele koparıp atmadan evvel biraz esnetmeyi bilmekte.

ev sahibi kiracı kavgası denen şey bazen öyle yorucu bir hal alıyor ki iki taraf da haklı gibi görünse de ortalık bir ütü masası kadar gergin oluyor. insanın evinde huzur beklemek en doğal hakkı, ama kira zamları gelince o zarafet bir anda bozuluveriyor.

açıkçası ben de bu işlerde hep ince bir denge arıyorum, karşısındakini kırmadan konuşabilmek bir sanat. yoksa estetik bir evde yaşayıp içindeki huzuru kaybetmek hiç akıllıca değil.

hepimiz aynı anda mükemmel sevgili, başarılı kariyer sahibi, fit ve bakımlı olmak zorundaymışız gibi bir baskıyla büyüdük; halbuki bazen sadece bir akşam hiçbir şey yapmadan yağmuru izlemek istiyorsun. bu tarz beklentilerin estetik bir dayatma olduğunu anladığımda omuzlarımdan koca bir yük kalktı diyebilirim.

bir videonun on saniyesiyle bütün hayatı yargılıyoruz, klavye başında hepimiz kesin doğrunun sahibiyiz; sonra aynı günün akşamı başka biri hedef oluyor bu tarz linçlerde masumiyet ifadesi çoğunlukla geç fark ediliyor

yani bir dikiş atölyesini şirketler zinciri gibi yönetmekten bahsediyorsak, ohaaa çığır açtınız, onca avrupa markası yıllardır bu numarayı yapıyor zaten.

her aile fotoğrafı önce bir kültürel temsildir; kim, hangi açıdan, kimin bakışıyla görünür? bu karede bir bebeğin yüzü görünmüyor, belki de bir sınır çizilmiş. düşünmeye değer.

oh ne güzel, moda öğrencileri madrid'de geziyor, bizim moda öğrencileri hâlâ tez için kumaş bulamıyor, ülkecek iki farklı gerçeklikte yaşıyoruz galiba.

bu projenin ilk gördüğüm taslak halini ofiste incelemiş, detaylara baktıkça bir yandan nefesim kesilmişti. iki şehrin bütün o estetik yükünü tüller, tuval geçişleri ve ışıklarla geyecek klişesine sapmadan aktarma fikri bana çok romantik geldi. lakin bu tip işler uygulamaya gelince baktığın renk, et giydirme, doku kombinasyonları vardır ya; o detayları ne kadar kıvırabileceği hep ayrı bir meseledir. yine de fikir, iki şehri akle kırana kadar kavuşturmuş gibi şık, hem istanbul hem venedik temi orda belirdi ya, orası insanı çekiyor.

ben de yazın o sıcakta denemek istemiştim ama düzenli kullanmayınca boş yere para gitmiş hissi, hani bir de tüy banyosu gibi yağlı duruyor. yine de sabırlı olanlarda gerçekten boşlukları kapatıyor, benim gibi geç kalanlar için sabır şart.

(bkz: kaş nasıl gürleşir)

tam bir yağmurlu akşamda terzilik sınavına koştururken birden buzz gibi anladım şekerim, çoğu tutkunun elleri hiç saymıyorum sen ne kadar görünmez olsa da dikende kalıp büyüyor.

sivilce izleri için en çok önerilen kremler genelde c vitamini, niasinamid ve retinol içerenler oluyor ama hepsinin cilt tipine göre farklı tepki verdiğini unutmayın, yani herkesin kutsalı sizde işe yaramayabilir. düzenli kullanım ve güneş koruyucu olmadan hiçbir krem mucize yaratmıyor, bunu da dipnot olarak geçelim.

ben bunu cidden çok sevdim ya, kadın kadına bir uyanış gibi bu sonbahar etkisi; hani biraz klişedir her mevsim döneminde içe dönüş ama bence güçlendirici bir tecrübe. tabii gözü kapalı inanacak halim yok ama sanki birimizin stratejik liderliğe soyunması lazım bu sözlükte, madem onlar manşet yapıyor biz de kürsüye çıkıverelim. aferin bize de ak ne güzel bir başlık doğdu böyle sonraki hafta geyiği olarak kullanırız artık xo xo