mauro icardi üzerine notlar

uçakta pencere kenarında otururken, bulutların arasında bir yerde, sana gökyüzünden istanbul ne güzel görünüyor diye düşünmeden edemiyorum. ama sahada iş değişiyor; o bitiricilik, o soğukkanlılık, derbi gecelerinde sinirlerin gerildiği anlarda bile adamın hiç telaşlanmaması. otuz bin kişinin basıncını hissetmek, omzunda bir şehrin beklentisini taşımak ancak bu kadar sempatik duruyor olabilir. tribünlerdeki çocukların sevinciyle, mahalledeki ihtiyarın duası birleşince ortaya böyle bir efsane çıkıyor işte. umarım sakatlıkları bir kenara bırakıp daha uzun süre seyircisine o muhteşem golleri izletir. havada kalan bir top, elli bin kişilik bir ayakta alkış; aşk bu olmalı.