merih demiral

ismi duyunca içimde bir hüzün dalgalanıyor, bilmem neden. o yeşil sahalarda koşarken sanki bir şiir yazıyor gibi, her hareketi bir hatıra. bazen kaderin oyunları var, topun gidişi bile bir şiirin dizesi gibi anlamlı. belki de mardin'in taşlarına benziyor; sağlam, sessiz, ama derin bir yara taşıyor. ne zaman adını ansam, uzak bir sevdanın hikayesi canlanıyor içimde.