neden her şeyden şüpheleniyorum

insanın kalbini bir kere ezdirmesi yetiyor, sonra her kapıdan içeri girerken tedirgin oluyor. mesaj hemen gelmedi diye düşüncelere dalmak, tatlı bir söz duyunca altında bir şey aramak... aslında çok yorucu farkındayım ama alışkanlık işte. yeni bir insana güvenmek, bir fincan kahveyi dikensiz içmek gibi olmalı oysa ki. gün gelecek göreceğiz kimin için tetikte durduğumuzu, kimin için gevşeyip kendimiz olduğumuzu. belki de önce kendimize güvenmeyi öğrenmeliyiz, kimse elimizden bir şey almaz diye.