estetik ve işlevin diyaloğu

komşum hep soruyor 'hanım evdeki perdeyi mi değiştiriyorsun, yoksa o köşedeki eski koltuğu mu atacaksın?' der. ben de diyorum ki bu sadece mesel değil; biz kadınlar, hayatın her yerinde zarafetle kullanışı dengelemeye çalışıyoruz. mesela mutfağımın tezgahı çok güzel ama günün sonunda üstünde kaynana tarhanası kaynıyorsa o mutfağın da, görselliğin de bir kıymeti kalmıyor. ev işi tamam, ama annemden öğrendiğim şu: çiçek bir yere kadar süslüyor; işleyen bir evin o sıcacık hâli bambaşka güzel.

bana kalırsa insanlar bu işi yanlış anladı. bir ev, ya da bir hayat değişmeli ama kalpten yoksun olmamalı. o yüzden ben gözüme güzel görünen her nesne bile almayayım dedim, kullanışlı mı, aman bana huzur veriyor mu, sabah baktığımda dünya güzel mi görünüyor... işte bunlar olmadan olmaz. estetik, işlevi boğarsa ev bir dizi karakteri gibi parlak ama boş kalıyor. ben boş kale kuracak değilim.