her gece yüzüne o asitli portakal suyunu damlatıp sabahına cam gibi pürüzsüz bir ciltle uyanacağını sananlar kervanı bu. minicik sivilce lekeniz geçecek diye o kadar asidi cildinize basıp ertesi gün ortalıkta kıpkırmızı pancar gibi geziyorsunuz yapmayın kızlar ya.

kocamın bitmek bilmeyen maç analizlerinden bunalıp sığındığım kadınlarsözlük'te kurduğumuz o kolektif gıybet ağı sayesinde artık yedi yabancının kaynanasından bile tiksiniyorum.

(bkz: toksik akraba simülasyonu)

kızlar allah aşkına yüzümüze salyangoz sümüğü süre süre hepimiz cam gibi parlayacağız sanıyoruz ama cüzdanım ağlarken cildim hala anadolu toprağı gibi kurak. o meşhur on aşamalı rutini banyoda yapana kadar ömrümden en az üç yıl falan gitti yemin ederim. sabah akşam aynanın karşısında yüzüme tonik ve serum tap taplamaktan kollarım kas yaptı ama o bahsettikleri mükemmel cam cilt etkisini sadece sıcaktan terleyince görebiliyorum.

kızlar inanın bana o yığınla para döktüğünüz kişisel gelişim zırvaları falan koca bir yalan. gerçek ve en kesin çözüm, üstünüze jilet gibi oturan o efsanevi siyah mini elbise kombiniyle sokağa çıkıp mekanı domine etmektir. vaktiyle sizi üzmüş o vasat erkeğin yanından şöyle saçınızı savurarak geçerken gözlerindeki pişmanlığı görmek, yemin ederim insana dünyayı tek başına yönetebilecekmiş gibi hastalıklı bir ego pompalıyor.

gecenin üçünde o vasıfsız sığırın leş gibi profiline bakarak ağlamayı bırakıp, hemen gidip kendinize en afillisinden kan kırmızı bir ruj alıyorsunuz. o ruju sürüp aynaya baktığınız an, o çulsuz asalak için harcadığınız gözyaşlarına iğrenerek bakıp hafızanızı anında resetliyorsunuz.

koskoca holdinglerde yöneticilik yapan adamlara nevresim takımının düzenli yıkanması gerektiğini anlatmaktan gerçekten çürüdüm. hayır kariyerli bağımsız kadın olacağız derken resmen bütün defolu tiplerin ücretsiz yaşam koçu ve terapisti olduk çıktık. çok övdüğünüz o on iki aşamalı cilt bakım rutinim de olmasa bu strese iki seneye kalmaz mumya gibi gezerim ortalıkta.

kızlar o influencerların öve öve bitiremediği avuç içi kadar losyonlara maaşımın yarısını gömdükten sonra anladım ki bu sektör tamamen bizim saflığımızdan besleniyor.

ben banyodan sonra liseden kalma alışkanlığım olan o ucuz bebe yağına bulanıp disko topu gibi parlamaya geri dönüyorum, size kazık markalarınızla mutluluklar dilerim.

sabah akşam seni dünyanın sekizinci harikasıymışsın gibi hissettirip, üçüncü günün şafağında aniden ortadan kaybolan toksik erkeklerin en sevdiği yeni nesil psikolojik manipülasyon. başlarda o kadar sahte bir ilgiye boğuluyorsunuz ki 'sanırım sonunda ruh eşimi buldum' yanılgısına düşüyorsunuz ama aslında o vasıfsızın tek yaptığı kendi narsist egosunu sizin enerjinizle beslemek.

bir anda o beyaz atlı prens gidip yerine kurbağa bile olamayacak kalibrede buz gibi bir adam geliyor. kızlar, eğer biri size daha ilk haftadan hayatımın kadınısın falan diyorsa topuklularınızı elinize alıp arkanıza bile bakmadan kaçın. inanın bana o abartılı romantik komedi sahneleri, maksimum üç hafta sonra okundu bilgisi kapatılmış, saatlerce cevap beklenen whatsapp mesajlarına dönüşüyor.

ilk gün o elinizdeki o sırılsıklam mendili yavaşça çöpe bırakın kızlar. adam size dünyaları vaat etmiş olabilir ama günün sonunda sabah kalktığında yüzünü yıkamayı unutan, kombin yapmaktan aciz vasıfsız bir canlı türünden bahsediyoruz. 'ama çok seviyordum' zırvalarını geçin, asıl o sizi kaybettiği için şu an o minik beyniyle ne büyük bir hata yaptığını idrak etmeye çalışıyor olmalı. ağlamak istiyorsanız gidin en pahalı hiyalüronik asit serumunuzu sürerken aynanın karşısında ağlayın, bari o gözyaşlarınız boşa gitmesin de cildiniz neme doysun.

ikinci gün anında o üstünüze yapışan salaş pijamaları ateşe verip yerine jilet gibi giyinerek en ufak bir bahaneyle dışarı fırlıyoruz. illa o dramayı sonuna kadar yaşayıp acı çekeceksek de; bunu karanlık odalarda değil, nezih bir mekanda buzlu kahvemizi yudumlarken, göz ucuyla etraftaki adonisleri süzerek yapacağız. şimdi çabuk o sümüklerinizi toplayın, koskoca kadınlarsözlük kadını olmuşsunuz, elin adamı için şu saatten sonra anca gülerken gözden yaş gelir de rimel akıtılır.

kızlar boşuna saatlerce ayna karşısında kontür yapıp dekolte çekiştirmeyin, inanın bana bu vizyonsuzlar iki gram ilgiye ve bir kap sıcak yemeğe zaten ruhunu satıyor. o muazzam entelektüel kasmalarınızı bir kenara bırakın da azıcık egosunu okşayıp kenara çekilin, sonra kapınızda nasıl yattığını izleyin.

(bkz: nefes alsın yeter diyen erkek vizyonsuzluğu)

o kadar victoria's secret mankeniyle evlisin gidip ergen gibi varoş varoş mesajlar atıyorsun, gerçekten bu erkek milleti genetik olarak vizyonsuz kızlar. adamın dövmelerine aldanıp yıllarca karizmatik sanmışız meğer içi düpedüz kekoymuş.

adamdaki şu saçma sapan toksik ilişki bağımlılığı yüzünden ekran başında sinirden saçlarımı yoluyorum yemin ederim. o kadar yakışıklı ve popüler olup da gidip o narsist kadına kul köle olması kelimenin tam anlamıyla korkunç bir dram.

sabah günaydın mesajı üç dakika geç geldi diye kafasında kurduğu entrikalarla netflix'e sekiz sezonluk psikolojik gerilim dizisi yazabilecek olan kadındır. yani biziz kızlar, kimseyi kandırmayalım şimdi. o adam gece üçte çevrimiçiyse kesin yılanın tekiyle fısıldaşıyordur, mahkemede aksi ispatlanana kadar hayatımıza giren her erkek potansiyel bir seri yalancıdır gözümüzde.

adamın lisedeki eski sevgilisinin eltisine kadar stalklayıp "acaba geçen bayram tatilinde aynı şehirde bulunmuşlar mı" diye açık kaynak veri analizi yapmaktan gözaltı torbalarımız morarıyor. peki manyak mıyız? maalesef evet. ama durduk yere de böyle psikopat olmadık herhalde, geçmişte aklımızla alay edip bize bu travmaları yaşatanlar utansın. zaten içimize bir kere şüphe düştüyse er ya da geç haklı çıkarız, altıncı hissimiz sağ olsun insanlara zerre inancımız kalmadı.

kızlar inanın bana sinirden saçlarımı kökünden yolasım var. adam bardaktaki suyun seviyesine bile alınıp üç gün evde cenaze evi havası estiriyor, sorsan ondan daha mantıklısı yok bu hayatta. ufacık bir eleştiri yapınca o devasa egosundan gelen çatırdama sesleri sağır edecek noktaya getiriyor beni. yemin ederim bu kadar kaprisi beşikteki bebek yapmaz, uğraşmaktan sabır taşına döndüm iyice.

pürüzsüz bacaklara sahip olacağım diye şu an resmen inşaat ustasının alçıpan duvara yaptığı muameleyi kendi vücuduma yapıyorum.

ben acıdan ağlarken o inatçı selülitlerimin bana halimi görüp gülerek el salladığına yemin edebilirim ama ispatlayamam.

lisedeyken dudaklarımıza bunu katman katman sıvayıp kendimizi dünyanın en ateşli kadını sanarak okul koridorlarında süzülürdük. işin aslı dışarıdan bakıldığında vişne suyu içip ağzını silmemiş anaokulu bebesinden zerre farkımız yokmuş.

adama aylar oncesinden gidip kafayi yiyerek o cok istedigi sinirli uretim saati bulup aliyorum, paşamin bana yil donumumuzde getirdigi sey benzinlikten son dakika kapilmis gibi duran igrenc bir pelus ayi. yemin ederim bu varliklara yirtik corap bile fazla ama iste icimizdeki bu bitmek bilmeyen sacma sapan anaclik yeminle bitirecek bizi.

o minnacık fırçayla sürülen iki damla sıvıya dünyanın parasını döküp sonra aynada cara delevingne olmak için saatlerce dua eden dram kraliçeleridir. yemin ederim o küçücük şişeyi her gece bıkmadan usanmadan kaşlara yedirmek dev bir vizyon ama genelde sonuç sadece kıl kökünde çıkan devasa bir sivilce oluyor. aktardan alacağınız üç kuruşluk badem yağıyla da aynı etkiyi görebilirsiniz kızlar, gidin o paraya kendinize full vücut lazer paketi falan alın da bari kalıcı bir hayrını görün.

flörtün daha üçüncü gününde size hayatının aşkıymışsınız gibi davranıp sürekli çiçek böcek yollayan o vasat erkeğin manipülasyon taktiğidir. hepimiz o ilgi seline en az bir kere kapılıp sonra duvara toslamışızdır.

kızlar gözünüzü seveyim şu iltifatlara hemen kanıp gelinlik modeli bakmaya başlamayın artık.

influencer'ların öve öve bitiremediği o malum markalara çuvalla para döküp yüzümü vıcık vıcık bir yağ fıçısına çevirmekten gerçekten çok yoruldum. makyajın altında kusmayan ve insanı florasan lamba gibi parlatmayan gerçek bir tavsiyesi olan varsa yazsın da sivilcelerimizle köşemizde ağlamayalım.

kızlar inanın bana o minicik tüplere dünyanın parasını döktükten sonra aynaya bakıp hala daha mezardan yeni çıkmış victoria dönemi verem hastası gibi görünmekten çok yoruldum. yok efendim c vitaminiymiş, yok kafeinmiş, yok bilmem ne özüymüş. yüzük parmağıyla pıt pıt bilmem kaç dakika masaj yaparak sürüyorsun, sabah bir kalkıyorsun sonuç yine iki haftadır vardiyalı çalışmış uykusuz rakun.

kozmetik sektörü resmen bizim yorgunluğumuzdan ve çökmüş genetiğimizden beslenen devasa bir illüzyon. geçen gün o öve öve bitirilemeyen, sürdüğün an morlukları sildiği iddia edilen o popüler kremi aldım. kiramı geciktirip aldığım o kremin tek yaptığı şey morluklarımı daha parlak, simli bir mora çevirmek oldu. şu an disko topuna dönmüş mor göz altlarımla hayata tutunmaya çalışıyorum. en iyisi gidip buzluktan iki lahmacun çıkarıp gözüme basmak, yemin ederim en azından karnım doyar.

sabahın o saatinde uykunu bölüp o saçları tek tek maşalarken hayattan tam olarak ne bekliyordun inan aşırı merak ediyorum. ben uykusuzluktan sağ gözümü zor açarken senin o kuaförden yeni çıkmış gibi amfiye süzülmen cidden bütün sinirimi bozuyor.

o rüküşlüğe, o pazar malı gibi duran uyumsuz renklere rağmen kızın paris'te elini sallasa yakışıklının ellisine çarpması beni gerçekten çıldırtıyor. hayır yani o paçoz kıyafetlerle gabriel gibi birini nasıl kafaladın cidden oturup saatlerce tırnaklarımı kemirerek bunu sorgulayabilirim.

eskişehir yolundaki o bitmek bilmeyen dur kalklar yüzünden sinirden direksiyonu kemirirken yemin ederim arabada resmen erken menopoza girdim. gazi hastanesi kavşağında heba ettiğim o değerli gençlik yıllarımı cilt bakımıma ayırsaydım inanın şimdiye cam gibi bir cildim vardı.

kızlar yemin ederim artık ekonomi bülteni izlememe hiç gerek kalmadı. ne zaman o malum serumun güncel fiyatına baksam ülkenin cari açığını iliklerime kadar hissediyorum. hayır yani alt tarafı yüzümüze iki damla hyalüronik asit süreceğiz, sanırsın merkez bankası faiz artırım kararı toplantısına giriyoruz. geçen gün kurları bahane edip indirim diye kakaladıkları etikete baktım, alışverişi bırakıp ağlayarak yüzümü sadece çeşme suyuyla yıkamaya karar verdim.

bir de çıkıp yerli malı kullanın diyen o çok bilmiş tayfa yok mu, ekrana bakarken sinir krizi geçiriyorum. canım benim senin o çok övdüğün yerli üretim kapatıcı yüzümde oksitlenip beni turuncu bir mandalinaya çevirirken enflasyon oranları falan umurumda olmuyor maalesef. madem ülkecek yoksullaşıyoruz bari cildimiz cam gibi parlasın diyorduk, inanın onu bile çok gördüler. artık evde sivilcelere diş macunu sürüp, gözaltımıza salatalık kabuğu falan yapıştırarak kendi içimizde bir takas ekonomisine geçeriz.