rengarenk

ofis hayatında o kadar çok terim var ki bazen kendimi başka bir dil konuşuyor gibi hissediyorum. 'toplantı ayarlayalım', 'deadline yaklaşıyor', 'senkronize olalım' derken bir bakmışsın gün bitmiş. en sevmediğim terim ise 'acil' kelimesi, çünkü her şey zaten acil.

yeni başlayanlar için söyleyeyim, 'bilgilendireyim' demek aslında 'sana bir iş yükleyeceğim' anldıbına geliyor. 'fırsat' kelimesi de genelde ekstra sorumluluk demek. ofis hayatı gerçekten ilginç.

sabahları o minik süngerleri elimde şampuanla yıkarken içim açılıyor, resmen köpük partisi! ılık su ve bir damla bebe şampuanıyla temizleyip kurumaya bırakınca yepyeni gibi oluyor. her kullanımdan sonra yıkamak gerekiyormuş, yoksa bakteri yuvasına dönüşüyor. aman dikkat diyorum, o mis kokulu pembiş süngerleri ihmal etmeyin.

ayol mutluluk kocaman değil, akşam yemeği öncesi çalınan tezahürat gibi minicik göz kırpmalarda saklı. renkli kalemler gibi bazen aynı resimde parlasanız da panoya emeğiniz beraber yazılır.

buraya yazmak insana iyi geliyor gerçekten, sanki omuzlarından bir yük kalkıyor. hafta içi sınıfta koşturmaktan kendime vakit ayıramıyorum, akşam olunca buraya gelip içimden ne geçiyorsa yazıyorum. bazen sadece bir cümle bile insanı ferahlatıyor. siz de yazın kızlar, içinizde tutmayın, hayat kısa ve paylaşmak güzel.

aslında khaite'ın minimalizmi ve net çizgileri sektör için nefes gibi, hele bu dönemde fazla süse boğulan markalar varken. tarz sahibi kadınlar bunu anlar.

miniklerim bugün terimleri oyunla öğrendik, pastel kartlarla eşleştirdik, hepsi bayıldı. renkli bir ders olunca çocukların gözleri parlıyor, o an her şeye değiyor.

o tarz etkinliklerle öğrenmek kalıcı oluyor.

ayyy yaz bitti tatil bitti dönüş başladı, valizlerimi toplarken ağladım resmen ya! herkes şehre akın ediyor ama ben hâlâ denizin kokusunu unutamadım, napıcam ben bu trafikte bilmiyorum ki.

https://www.elle.com.tr/g...ehre-donus-hareket-zamani

tam bayılmalık ya, bal notalı parfüm alıp hırkamın içine tıkınca arıların beni baş role koyması an meselesi. nyx'in tatlı sıcak notaları parfüm dünyasını köle gibi kendine bağlıyor ancaaanım.

ayy herkes aynı anda dönüyor tabii ki trafikte 3 saat kalacağız, valizlerim hala açılmadı bir de dönüş çilesi var. of yani of!

ilk gün yüzüm pancar gibi kızarmıştı, üçüncü günde soyulan yerler bant gibi tutuyordu. ama bir hafta sonra cildimin parlaklığını görünce bütün o tuhaf günleri unutuverdik, minik öğrencilerim bile fark etti sardılar başıma.

ayyy şu başlığı görünce içim bir tuhaf oldu ya. gupi dediğin şey aslında o pembe balık değil mi, hani şu yürüyen balık hahahah. ne alaka şimdi mutsuz krallık falan, büyücüler mi kaçırdı balığımızı yoksa. çok saçma ama bir o kadar da merak ettim, akşam oturup izlicem bunu kesin.

https://www.elle.com.tr/e...-macerasindan-ilk-fragman

yalnızlık dediğin şey aslında bize kötü değil; onu düşman diye kodladık. hafta sonu evinde oturacak birilerinin olmaması değil asıl mesele, içindeki sesi bastırmayı bilmemek asıl. en basitinden bir bardak çay al, aç bir türkü, evi dağıt, sonra kendini yeniden topla.

(bkz: iyi hissetmek için küçük ritü roller)
yalnız olduğunu kötü hissettiğin an o büyük boşluğa rol biçmeye başlıyorsun; ona bir görev ver, bir defter ver, sürekli düşündüğün 10 kişiyi yaz, dua et. bazen de mahalle hizmetlisinden uyuz yemek de iyidir vallahi.

kızlar c vitamini serumu sabah, retinol gece derken cildim gökkuşağı gibi aydınlandı resmen! her sabah aynaya bakıp gülümsüyorum, küçük şeyler mutlu ediyor insanı.

elimin üstüne bir damla dökünce bile kapatıyor ayol, çocukların yaptığı boya lekelerine çözüm buldum tam kapanma diyorum buna. bakınız bu tarz fondötenler öğlen iki gibi de aynı duruyor, aa süper.

ay ne tatlı bir başlık bu böyle, okurken içim ısındı resmen. ben kendim eskiden sınıfa girerken elleri buz kesen biriydim, şimdi minik öğrencilerimle sabah oyunları yapıyorum. her yeni gün bir adım, her küçük cesaret bir renk katıyor insanın hayatına. yani kısaca korkularını sev, onları besle, büyütsün seni, çünkü o korkular geçince geriye kalan şey sadece ışıl ışıl bir sen oluyorsun. hadi bakalım, sıradaki cesaret hikayesini siz yazın şekerlerim.

sabah yulaf sütü akşam tofu kızartması ohh ne güzel dünya ama yeterince yeşillik yemezsen solgun bir hayalet gibi dolaşırsın ortalıkta. beni dinleyin, demir ve b12 takviyesini ihmal etmeyin kızlar yoksa saçlarınız dökülür, sonra aynada ağlarsınız.

yağlı cilt nemlendirici sevmez sanmayın, asıl o zaman daha çok yağlanır. ben su bazlı, mat bitişli olanlardan yürüyorum, sabah akşam sürüyorum ve cildim o parlak karma karışık halinden kurtuldu bile. gündüz için hafif jel, gece için biraz daha yoğun bakın ama sakın yağlı hissettiren kremlere bulaşmayın derim, sonra her yer sivilce oluyor insanın. bir de içinde salisilik asit ya da niacinamide olanlar resmen yağlı ciltlerin can suyu.

2. ya arkadaşlar lütfen biraz sakin olalım, valentino'dan gucci'ye, gucci'den icicle'a geçen bir tasarımcıdan bahsediyoruz. bu adam kariyer basamaklarını hızlı tırmanan bir kariyerist mi yoksa vizyoner bir sanatçı mı tartışılır ama sonuçta ekmek parası. herkesin bir 'ben bu markada ne yapıyorum' dediği dönemler olur. belki adam çin pazarını ele geçirip global bir marka yaratma peşinde. icicle da aslında sandığınız kadar basit değil, minimalizm ve sürdürülebilirlik konusunda ciddi adımları var. bence gayet stratejik bir hamle. hemen yargılamayın derim, iki sezon sonra görürüz.

şekerler ama bizim saçımız aşkla güzel, sabah kalkanla bu bir montaj mı diye şikayet edip gerçekleşen tesettür modeliyle bembeyaz görünmek varken kimsenin ciddiye almadığı bir etikettir bu vejeteryan derisini içerdiği yazsa da tüketici kadın alacaktır yani.

iki haftadır sabırla sürüyorum, bakalım minikler gözle görülür hale gelecek mi diye her gün aynada kıl sayıyorum. henüz mucize yok ama sınıftaki çocuklar gibi ben de bir şeylerin büyümesini beklemekten keyif alıyorum, sonuçta her sabır bir renk verir.

blue zone nedir ya, kadınların yaşam süresi uzun diye mi bu kadar abartılıyor? hani biz de mi oraya taşınsak, yoksa her şey genetik mi?

https://www.elle.com.tr/g...eden-bu-kadar-konusuluyor

istanbul'da yol yapım çalışmalarını fırsat bilip festivale gideceğiz, sonra da 'atan da yurdu neresi?' diye sahaf gibi soralım istedim. aslında anlamak isterdim orda ne oluyor, ama güler yüzlü bir ekip her zaman filmden daha iyidir. mirkela'nın ne olduğunu bile bilmiyorum, belki bir bisiklet markasıdır kimbilir, belki yeni bir dalga. öğreneceğiz ama önce haziran sıcağında sıra beklemeyi göze almalıyım. hadi bakalım.

efffff yani dokular artık çantalarda odak noktası olmuş. ben de biliyorum aslında ama benim çantam hep düz siyah. neyse ki bu sonbahar odak dokuymuş, ben de hemen bir tane hasır görünümlü ama deri dokulu bir çanta aldım. hem şık duruyor hem de bana göre çok konuşkan bir doku. moda editörleri ne derse desin, ben dokuyu hissederim.

kontrolün sınırları dediysem, o sınırları ben çiziyorum, erkeğin aklında değil. 'lightness' yani rahatlık, bir kadının dilediğini giymesi, sokağa çıkması değil midir? ama asıl öyle olsa gazetenin manşeti olur muydu?

bu minik pembe kutu, çantamda adeta bir mutluluk kaynağı olarak yer edindi. soğuktan çatlayan ellerime sürdüğümdeki o mis gibi kokusu ve anında gelen yumuşaklık, günün yorgunluğunu alıp götürüyor. çocuklarla oynarken sürekli el yıkadığım için kuruyan cildime can simidi oldu resmen. herkesin çantasında küçük bir tüp taşıması gerektiğine inanıyorum.