retinol ve asi ruh

retinolün her gece cildinizi soymasıyla o asi ruhunuzun arasında ironik bir bağ var. tıpkı bihter gibi, yok ederken güzelleşmek, kendinizi parçalarken daha parlak çıkmak. bu krem belki beni sevenden daha tutkulu ya da en az onun kadar yıkıcı. pişmanlıklar birikirken kırışıklıklar azalıyor, ne garip değil mi.

retinol sürmek de bir isyan biçimi aslında. geceleri yüzüme sürdüğüm bu kimyasal, 'iyi kız' maskemi de soyuyor beraberinde. kızarıklık yapıyor diyorlar, pul pul dökülüyor diyorlar. iyi, ne güzel işte. ben de tıpkı o deri gibi soyunup atıyorum üzerime yapışan rolleri. her peeling, her kızarıklık bir başkaldırı. ve bu cildin altından çıkan o pürüzsüz yüz, işte asıl ben oyum.