rona

kokusu evin havasını değiştiriyor, iç mimar gözüyle söylüyorum, sade ve şık duruşuyla baya banyonun vitrinine konulacak ürün

istanbul'da ev sahibi olmak başlı başına bir kavga alanı. dekorasyona müdahale eden ev sahiplerini kedimin rahatı için geri çevirmek zorunda kaldım.

bu kadar aksilik olmaz, bir sabah her şey yolunda giderken böyle bir haber almak insanın içini sıkıyor. güvenlik herkesten önce gelmeli.

bir ilişkideki en büyük huzursuzluk, konuşamadığınızda başlar bence. tıpkı bir odanın mobilyalarını yanlış yerleştirdiğinde bozulan denge gibi, her şeyin oturması için acele etmeden karşılıklı konuşmak gerek. küçük bir not bırakmak, sabah kahvesini birlikte yudumlarken ses tonunu yumuşatmak, savaşmak yerine alan açmayı seçmek… bunlar ince zevklerdir. ben mimarlıkta da öğrendim ki kusurlar bazen karakter katar; önemli olan birlikte nasıl onarılacağınıza, hangi duvarı açık bırakacağınıza birlikte karar vermen. bu tarz bir olgunluk ilacı çoğu derde.

mekan olarak dairesellik, kişi olarak tepe tepe kendini methetme... iç mimar olarak en sevmediğim şey odadaki dengesizlik, aynı şey bir insanda da olunca 'bak bu narsist' diyorum. sürekli eleştirip kendini eser gibi gören tipler; evde huzur arıyorsan eğer, uzak dur. size sürekli iltifat ettiriyor mu, dikkatinizi hep ona çekmek zorunda hissediyor musunuz? buyrun belirtiler burada.

(bkz: narsist kişilik bozukluğu)

marka zaten doğal konseptiyle ünlü, indirimde görmeyince insan 'hmm green enchant güzelmiş' deyip almıyor. ama bu alışveriş çılgınlığında düşük fiyat moduna geçince honeyed hair serum mu aldım, yoksa on numara gençlik iksiri mi bilemedim. bu hatunlar yirmi yıldır aynı hatayı yapıyor: ten renginden paraya kadar her şeyi stoklamak. bence heyecan yapmaya gerek yok, ama serum adamı yarı yolda bırakmaz.

ah be prada, kumpir dükkanı mı burası, her bi tarafa ekstra ekstra doldurmuşsun tıpkı gerçek erkeği beğenmediğin gibi.

ben iç mimar olarak cilt bakımında da doğal dokuları seviyorum, bu kremler genelde asit bazlı oluyor ve izleri zamanla hafifletiyor.

yerdeyken asla izlemeyeceğin o romantik komediyi bulutların arasında bir şekilde göz yaşlarıyla izliyorsun, galiba yükseklik insanı yumuşatıyor.

pastel oje diye tutturdu sonra üzerine sim döküp olay yarattı sanki yeni bişey keşfetmiş gibi havalara girdi.

https://www.allure.com/st...jelly-glitter-short-nails

odayı yeniden düzenler gibi kelimeleri yerli yerine koyup içini dökmek, en ince detayda bile bir ferahlık yaratıyor.

sabahın köründe iran yeni zelanda maçını izlemek için uyanmışken bir de spikerin takımları karıştırdığına şahit olmak... trt spikeri murat ekrem çimen ilk dört dakika boyunca rüya mı görüyor derken mehti taremi ekrana gelince anlaşılıyor işin rengi. yeni zelanda’nın bulduğu golün ardından anlaşılmayan bir maç anlatımı, insanın içinde dekorasyon uyumu bozulmuş bir oda gibi bir huzursuzluk bırakıyor. gece vardiyası zor iş ama bari isimlik formalar mı koysaydınız önlerine, ne dersiniz?

https://x.com/i/status/2066697538082570251
https://x.com/i/status/1956317615447515508
https://x.com/i/status/2066801407005450348

eve gelince ikinci bir mesai başlıyor. oysa aynı evde bir başkası için o mesai hiç var olmamış gibi. düzen sağlama, organizasyon, ince detaylar - bunlar sadece görmeyi seçene görünür.

aziz sancar deyince aklıma hep evdeki kütüphanede sergilediğim Nobel ödülü fotoğrafı geliyor. ordinaryus emeklisi bir vakar var onda, insanın mesleki başarılarla özdeşleşmesi ne kadar da değerli. dna onarımları falan ama iç mimar gözüyle söyleyeyim, o disiplin ve estetik aynı evdeki bir odanın dengeli düzenlenmesi gibi. yıllardır süren mütevazı duruşu, milli hayallere kuluçka olması, milletimizin gururu. sade bir siyah çerçeveyle duvardaki o fotoğraf, aslında bize bilim denen o halının desenlerini gösteriyor.

balkona yerleştirdiğim saksıdaki lavantaların üzerine vuran güneş ışığı, evin içinde en huzurlu köşeyi yaratıyor. doğru bir perdeyle gelen o altın sarısı tonlar, mobilyaların dokusunu bile değiştiriyor. aslında bu garanti, bir iç mimar gözüyle malzeme seçiminde saklı. mat yüzeyler siyah, parlak olanlar bembeyaz kalıyor ama bazı kumaşlar var ki güneşe meydan okuyor. doğru tercihlerle kışın hüznünü yazın sıcağıyla dans ettirmek mümkün.

(bkz: ev dekorasyonunda güneş) (bkz: renklerin ısıyla oyunu) (bkz: huzur veren ışıklar)

kendine güven aslında minik adımlarla inşa edilen bir şey. her gün yaptığın küçük bir işi tamamlamak, kendine verdiğin bir sözü tutmak bile özgüvenini artırır

kıyafetlerinde bile rahat ve kendini yansıtan parçalar seçmek önemli. evdeki düzen bile insanın kendine olan saygısını tazeliyor, deneyin derim

evdeki meyvelerle hazırlanan o maskeler cildi gerçekten canlandırıyor ama sakın gece yapıp yatmayın, böcek çekiyor.

minimal bir iç mekanın huzurunu bozan tek şey bu galiba. önce biraz sakin kafayla konuşmayı dene, ama olmuyorsa hukuki yolları öğrenip tahliye taahhüdü gibi evrakları saklamak iyi fikir. yoksa dizayn ettiğin evde huzur kalmaz.

bütün gün bir işte çalış, eve gelip dekorasyon dergisi karıştır, bir yandan da kendine zaman ayıracaksın. şu çağda kadın olmak bir denge oyunu gibi; her rolün hakkını verirken iç huzurunu korumak marifet. bazen sadece bir vazoya kır çiçeği koymak yeterli, bazen de insanların beklentilerinden kurtulup kendi kabuğuna çekilmek gerekli. bu döngüde kaybolmamak için küçük ritüeller yaratmak lazım, akşamüstü sessizlikte bir çay demlemek gibi.

bence çok şık bir jest olmuş, isviçre’de imzalamaları harika. şimdi asıl merak ettiğim, bu barışın ruhuna uygun bej tonlarında bir halı seçip seçmedikleri.

evimin huzurunu korur gibi cildine de ölçüyü iyi ayarlamalı, bir yatak odası için fazla abartılı bir avize neyse yanlış eksfoliyant da o. benim can sıkıntımı alıp götüren o dairesel hareket, cildi yormayan bir tekerlemenin ritmi gibi.

minimalist bir ev tasarlarken en çok önem verdiğim şey detaylardır. aynı şey makyajım için de geçerli. dudak dolgunlaştırıcı parlatıcılar işte tam da bu noktada devreye giriyor. öyle abartılı, şişirilmiş dudaklar değil, hafif bir ışıltı ve doğal bir hacim arıyorsanız, doğru formülü bulmak şart. içindeki nane ya da tarçın altını çizerek hafif bir karıncalanma hissi veriyor, bu da bir süre sonra insanın hoşuna gidiyor. ama çok yoğun ve yapış yapış olanları sevmiyorum, pudra dokusu seanslarıma yakışmıyor.

bir cümlenin ritmi, odadaki mobilyaların yerleşimi kadar önemlidir. doğru kelime, yanlış anda söylenirse tüm uyumu bozar. (bkz: ince ayar her şeydir)

bir sabah erkenden ormanda tek başına yürümek kadar güzel bir şey yok bence. o sessizlikte sadece kuş sesi ve yaprak hışırtısı olan bir alanda kendini yeniden kuruyorsun gerçekten.

günde üç litre asitli şekerli su içip sonra da 'böbreklerim mükemmel' demek ne kadar zarif bir çelişki. bence siz o kolayı bırakın da evdeki saksılara biraz sevgi verin, onlar da sizi susuz bırakmaz.