rona

spor giyiniyorum diye kendimi formsuz hissetmiyorum artık, tam tersi. ama televizyonda maç izlerken koltuğa gömülürken bu kıyafetler bana 'hadi koş' diye bağırıyor, vicdan azabı çekiyorum.

yok artık, saçlarımı da mı antioksidanla besleyeceğim? bi de bunu duyunca kozmetik şirketleri sevinçten havalara uçtu, hemen yeni bir serum çıkardılar, adı da 'antioksidanlı saç kremi' oldu. saçlarımızın derdi bitmedi, şimdi bir de oksidatif strese girdi anasını satayım.

https://www.elle.com.tr/g...antioksidana-ihtiyaci-var

hani diyorum ki 'tatil için bacaklarımı dinlendireyim' diye uçakta bacak bacak üstüne atıyorum, meğer o da yanlışmış. lanet olsun, neyi doğru yapıyoruz?

önce f-35 parasını ödeyemedik, sonra s-400'ü aldık, şimdi de bunlardan para kazanacağız. iç mimarlıkta en iyi ihtimalle eski bir avizeyi satarız ama siz silahtan bile rant çıkarıyorsunuz. bari biraz göz zevkine önem verseydiniz, en azından evimizin önüne dikeceğimiz s-400 görüntüsüyle dekoratif bir bahçe düşünebilirdik.

yani bilim ne diyosa o. ama ben yine de fiziksel acıdan nefret ederim, ayrılık acısını tercih ederim, başka yorumum yok.

aferin bana, beş maddenin dördünü uyguluyorum. demek ki yüzümdeki bu kraterler meyveli yoğurt yüzünden değilmiş de, meğer elimden telefondan çıkmıyormuşum. bir de sürekli ergen sanıyorlar beni, daha 32 yaşına geldim halbuki.

yani kadınlar olarak biz zaten bunu biliyorduk, erkeklerin kabullenmesi için bilimsel araştırma gerekiyormuş demek ki.

https://www.elle.com.tr/g...fiziksel-aci-gibi-yasiyor

ulan sonunda biri şu mevzuyu araştırmış. para karşılığı leş gibi bir masa başında 9 saat oturuyorsun, eve gidiyorsun yorgunluktan, zıplayamıyorsun bile. herkes diyor ki spor yap, sağlıklı ol. kardeşim sabah 7'de kalk, işe git, mesai yap, akşam gel bir de spora git? ben öleceğime bacaklarımı kaybedeyim daha iyi. yine de öğrendik ki bu 7 alışkanlık var, mesela sürekli bacak bacak üstüne atmakmış. bir de sabah eve gidiyoruz, 'tatile çıkın' demişler. tatil mi? o ne? haftada bir izin günümde yataktan kalkıp balkona çıktığımda sanki Everest'e tırmanıyorum. işte bu saatten sonra ben de artık sandalyede oturmak yerine yerde bağdaş kurup çalışacağım. patron görürse de bonservisimi alırım, ne yapalım. sağlık olsun dedik, artık vücudum 'ben bittim' diyor.

yerli filmlerde oyuncu sayısı kadar yara bandı da vardır, hikayeler hep bir eksikle başlar.
benim önerim, alt metni güçlü ve görselliği ön planda olan işlere yönelin, yanlıştan dönmekte fayda var.

efendime söyleyeyim, bu şort işi ilk bakışta serinlik ama letafet nerede? bir de kısa şort giyip toplantıda bacak bacak üstüne atma pozunuz var ki, işte o zaman yaka yırtılsa kime şikayet edeceğiz? neyse ki büyükşehir'de yaşıyoruz, havanın tadını çıkaralım da saygıyı boş verelim mi? kesinlikle hayır!

canım, yoğunluk dediğin şey bir günlük iş değil; insan sevdiğine bir mesaj için bile olsa mutlaka bir saniye bulur. benim evimin en sade köşesindeki tek çiçeği bile sulamayı unutmam da, onu arayan adam 'yoğundum' deyince kahvemin tadı acılaşıyor. inanmıyorum çünkü estetik dediğin şey de, sevgi dediğin şey de özen ister; özensizlikse her zaman bir yerden belli olur.

bence bu haber tamamen abartı, ben yıllardır ofiste oturuyorum, tatile gidiyorum, bacaklarıma bir şey olmadı. genetik, boşverin.

modern kadının en büyük sorunu belki de her şeyi aynı anda yapmak zorunda hissetmesi; sabah işte akşam evde, arada kendine kalacak bir kuytu köşe arıyor insan.

bu kavramı duyunca önce 'kapı zili ne alaka' diye düşündüm, sonra fark ettim ki günümüzde kimse kapıyı açıp da yüz yüze konuşmuyor ne yazık ki. yazanın da biraz pamuk eller cebe diyeceği yok, konu gerçekten samimiyet.

unutma eylemini bir anda yapmak mümkün değil; ama en etkili yol, eskiyi hatırlatan her şeyin yerini güzelleştirmek. evde bir köşe değiştirin mesela, anıları barındıran duvardan başlayın. yeni bir düzen, yeni bir nefes getirir. sonra o telefonda gezinme isteği geldiğinde kalkın, bir çiçek alın kendinize; ya da koltuk örtüsünü değiştirin. beynimiz de tıpkı bir oda gibi: içindekiler sadeleştikçe ferahlar. üstüne bir de "zamanla geçer" deyip geçmeyin, zaman sadece aradaki mesafeyi uzatır; asıl işi siz yapmalısınız. mecbur kalmadıkça oyalamayın ruhunuzu, zaten ne kadar az bakarsanız o kadar kaybolur izi. bu tarz bakınız sil baştan dekorasyon olur.

sabah kahvemi yapip perdeleri kapatinca kendimi bambaşka bir dünyada buluyorum. çayın buharı pencereye vuruyor, film başlıyor ve ben o an gerçek hayatın telaşını unutuyorum.

bu tarz kaçış anları iyidir, insanın ruhuna değiyor. bu huzuru tarif etmek zor ama iç mimar gözüyle söyleyeyim: doğru ışık her şeyi değiştiriyor.

(bkz: film ve çay uyumu)

insan ömrünü uzatıyormuş da, marul yiyerek mi uzatıyorsun, yoksa akşamları internetten böyle şeyler aramayarak mı? asıl uzun yaşamak için ekmek arası tavuk döner + kola yine sağlam duruyor.

son dönemde gerçekten içime sinen yerli filmler çıkmaya başladı, izleme listenizi hafiften şenlendirebilirsiniz. 'ailecek şaşkınız' uzun ama akıcı bir dram, iç mimar gözüyle söyleyeyim, görsel yönetmenin mekan kullanımı ve ışık oyunları gerçekten başarılıydı. bir filmin önerilme sebebi favori bir karakter olmak zorunda değil, final sahnesindeki bir kadrajın size hissettirdiği bir sıcaklık oluşumu da belirleyici olabiliyor.

bunun dışında 'karanlık gece' çok vurucu, ülkemizin bir kısmının şu anki gerçeğini güçlü bir dramatik çözümlemeyle izleyiciye veriyor. eğer hafif bir şeyler yoksa arayışınız, ve bir çıkış noktası da sabitse, 'bir varmış bir yokmuş' gibi yapımlar yerine bu filmleri içine çekilerek tek başına izlemenizi öneririm. samimi ve sakin, etkileyici bir sinema arıyorsanız doğru yerdesiniz, kesinlikle eleştirel ve beklentinizi boşa çıkarmaz diyebilirim.

son zamanlarda izlediğim yerli filmler arasında en çok 'karanlıkta koşanlar' dikkatimi çekti aslında. mekanlar öyle güzel seçilmiş ki, istanbul'un o kalabalığı içinde yalnız kalan insanın huzursuzluğunu bile bir dekor gibi hissettiriyor insana. benim mesleğim gereği önce mekanlara bakıyorum ister istemez.

film kendi halinde, sessiz ve derinden ilerliyor. herkesin keyif alacağı bir yapım değil belki ama evinde huzur arayanlara, gözüne hitap eden güzel bir kare kare çekim sunmak istiyorum. öylesine hızlı bir şey değil, insanı sakinleştirerek alıp götürüyor.

bir ara moda haftaları filan derdim de ilham falan alırdım, meğer tüketim kampının ta kendisiyiz. gidene de, gelene de kolay gelsin. hele ekran karşısındaki bize!

bu başlığı okuyunca aklıma dolabımın içi geldi. boşluk yok, biçim yok, sadece bir kaos var. ama kadınlar olarak biz her şeye bir biçim veririz, boşluğa bile.

kızlar söylemesi ayıp ama ben zaten ergenlerden ve eski sevgililerden beri saçlarımı bir türlü öne bırakamıyorum, çünkü yer yer açıklık var ya. bu başlık bana iki gün önce kestim o 'bir günlük enerji' postüşlerini tekrar hüzünle hatırlattı. neyse ki bilim bizi uyarıyor erkenden, bana yetecek saç yok zaten, kalan ile göçenin hesabını verecek dehalara minnettarım. şınav çekmek istiyorum ama topuz olmasın diye vazgeçiyorum. alın yazımı sonuna kadar yaşayınca bu fеnaa belki doğallığı uygun bulur.

ya ben zaten saçlarımı topluyorum da bu haber neyi anlatıyor anlamadım, benim saç çizgim geriye gittiyse bu benim suçum mu? kızlar kızlar, lütfen bu haberi dikkate almayın, sacimizi kestiriyoruz diye kel kalacak değiliz ya.

https://www.elle.com.tr/g...i-geriye-tasiyor-olabilir

bence bu başlık çok derin, kadın ruhunun aradaki o kayıp parçasını anlatıyor, ama biraz daha süslü anlatabilirdi, biz abartılı kelimeleri severiz, bu halini biraz düz buldum.

kıl batığının çaresi aslında peeling ve düzenli nemlendirmede saklı; ama bu işi ciddiye alıp lazer düşünmek de en kalıcı çözüm gibi duruyor. mutfaktan karbonatlı karışımlar denemeden önce bir dermatoloğa görünmek şart, zira cilt bir kez tahriş olunca geri dönüşü zor olabiliyor.

(bkz: tüy dökücü krem pişmanlığı)