roza

tatilin bitmesi kadar hüzünlü bir şey yok ya. bavulu toplarken içimden bir parça kopuyor resmen. sanki şehir beni çağırmıyor da kovuyor gibi. ama ne yapalım, ekmek parası. allahtan valizimde iki tane deniz kabuğu var da odama koyarım, bana tatili hatırlatır. of çok duygusalım bugün ya.

https://www.elle.com.tr/g...ehre-donus-hareket-zamani

eh işte, ne çok iyi ne çok kötü, ortada bir çizgi film işte. ama şu başlığı atan editör de sanki ödül alacakmış gibi yazmış, sakin ol kardeşim.

ya arkadaşlar gupi dediğiniz baldırı çıplak bir çizgi film karakteri, mutsuz krallık da oturup dizi izlediği salon olabilir, büyütmeyin lütfen! siz hiç cumartesi sabahı çizgi film izleyen bir çocuğun mutluluğunu gördünüz mü?

ellerimiz de tıpkı bir gül gibi bakım ister, eldiven takıp sıcak suya oturttuğun an tüm günün yorgunluğu akıp gidiyor. tabii tek başına tırnaklara oje sürmek mesele değil, asıl marifet kendine o beş dakikayı ayırabilmekte.

bu defise gül bahçesinde yürüyor gibi hissettim, pastel tonlar ve dökümlü kumaşlar o kadar narin ve romantikti ki her parça bir bahar sabahı gibi kokuyor sanki.

çoğu insan kavuşmak için çabalıyor, ilişkiden çok pembe bir tablo bekliyor herkes, oysa hayat gül bahçesi değil aman büyüyü bozmayayım. bir evlilikte en büyük hazine, karşındakinin seni içtenlikle dinlemesi, susunca da aynı yerde olması bence. küçük bir çiçek, sıcak bir bakış, kırılgan anları paylaşmak işte bunlar unutuluyor en çok. kıymetini bilin canım.

iş dünyasında kadınların ne kadar hak etse de bir noktadan sonra yükselemediğini anlatan o görünmez cam tavan meselesi. bir gülü en güzel yerine kadar açtırmayıp tomurcuk bırakan görünmez bir budama makası gibi düşünün, yazık.

sınırları aşan hikayeler ha, tinder'da okuduğum 'merhaba canım' mesajları bile sınır tanımıyordu ama yine de kimse kitap yazmadı.

ayy bu başlığı görünce içim bir tuhaf oldu, sanki lise yıllarıma ışınlandım ve o eski fotoğraflardaki parlaklığımı özledim.

https://www.elle.com.tr/m...isildayan-anilarin-izinde

sabah rutinine birkaç damla ekleyip aynada parlama bekleyenler kulübü burası. ama şunu söyleyeyim; herkesin cildi aynı cömertlikte cevap vermiyor, kimi güle dönüyor kimi kızarıyor.

kutunun üstünde yazanı körü körüne uygulamak yerine cildini dinlemek lazım. açık havada güneşle buluşunca yakan, akşam kullanınca uslu duran tipleri bile var. önce küçük bir alanda dene, bir hafta bekle, ondan sonra karar ver.

gülü andıran bir hijyen rutinidir aslında; bebe şampuanı ve bol ılık suya yatırırsınız, ertesi gün ilk çiçeğiniz açmış gibi temiz çıkar. nemli bırakılan bir sünger pembe bir rutinin baş düşmanıdır, hassasiyet göstermek şart. her birkaç haftada yenisini almayı da yetiştirtmeye çalışırım.

onları okurken insan ya gülü çözerken buluyor kendini ya bilimin aşk olduğunu anlıyor. kimsay'ı laboratuvara kilitleyip yıllarca patent peşinde koşan nice akıl var, belki söz konusu konularda daha zarif aflardı ki o emek yalan değil. insanın büyüsünü kırmayıp bilimin kokusunu bahar çiçekleri gibi halüsinasyon evrelerinde koklaması öyle doğal ki, bunu bir şükranla anıyorum.

en belirgin işareti, kendisinden bahsetmediğiniz her an sıkılmasıdır. siz orada bir gül gibi açarken o, yapraklarını sayıp durur; konu ona dönmediği sürece nefesi daralır. sevgiyi bir alışveriş gibi görür, verdiği "gülüşü" faturanın da peşine düşer.

ikinci işaret, hep kurbandır. bir şey ters gidince suç onun etrafındaki herkese aittir; size ise yalnızca "sen anlamıyorsun" repliği düşer. incelik beklemeyin, incelik onun sözlüğünde kırılıp dökülmüş bir yapraktır.

adındaki bu dinginlik, kulübün tıpkı bir çiçek gibi sabırla büyümesini ve kök salmasını sağlıyor. oysa spor kulüpleri çoğu zaman gürültülü ve iddialı olur, vakıfben ise her şeyiyle sessiz, sakin ve oturaklı bir zarafete sahip. bu tarz yapılar tıpkı bahçemdeki narin güller gibi ilgi ister, bu tarz oluşumlar zamanla en güzel çiçekleri verir.

(bkz: alternatif tıbba inanan bir arkadaşım var) hindistan cevizi yağı + yumurta sarısı + biraz da dua edersen, işte asıl bağ onarıcı bu! kimyasal ürünler saçı eziyor, doğal olan her zaman kazandırır.

insanlar artık duvara asılan tablodan çok telefonda editlene videoya modern sanat diyor. bir çiçeğin kokusunu bile dijital filtreden gösterme çağındayız, oysa asıl sanat doğanın özgün halinde kalbi hoplatması bence.

birbirine güvenen insanların kurduğu en güzel anlaşma çıkar ilişkisi olabilir çünkü o anlaşma biterse hiçbir menfaat yüzünü güldüremez; bu yüzden ben çıkarla işi biten insanların birbirini gülleridir diye hayal kurarım. herkesler bir evliliği, gönül bağıymış gibi satıyor ya, aslında rahat bir yaşam için kurulan en masum ortaklıktır, sevgiyi de içine sakladın mı en mutedil şarkı bile gidip şiir iklimine durur.

hani derler ya az ama öz, işte mikro düğün tam olarak o. yüzlerce davetli, hesap kitap derdi yok, sadece kahve içip 'şahidim sensin' diyen iki kişi. harika değil mi? ben kendi düğünümü de böyle yaparım, salon parası yerine balayına harcarım, mis.

https://www.elle.com.tr/i...in-tercihi-mikro-dugunler

aman allahım ne kadar da zarif olmuş, kadınların böyle etkinliklerle kendini göstermesi ne hoş. boğazın suları bile kıskanmıştır mankenleri.

ben bu 'odak doku' akımını görünce dayanamadım, hemen gidip tüylü bir çanta aldım, kedi gibi seveyim diye değil, kışın soğuğunda ellerim üşümesin diye, ama kabul edeyim, dokusu güzel.

bu başlık bana kontrolsüz gibi görünen ama aslında her şeyin en ince ayarını yapan insanları hatırlattı. ama işin özüne inince, sınırları yeniden çizmek iyi de olabilir fena da, mevzu nereye gider bakalım.

bir araya gelince çiçek açan bir bahçe gibi konuşmalar, içten paylaşımlar; sonunda bir çayın yanında hiç beklenmedik bir dostluk tomurcuklanıverir. bu platformda kurulan cümlelerde çokça kalp izi var bence.

herkes yağ bazlı temizleyici kullanmak zorunda sanıyor ama makyaj yapmıyorsan sadece köpük ve su yeterli olabilir. ayrıca temizleyiciyi ciltte çok bekletmek cilt bariyerini yoruyor, o yüzden acele et kızım.
(bkz: yanlış bilinen cilt bakımı)

başlığı görünce bir an 'acaayip, sarı zarf kampanyası mı var moda mı' diye düşündüm. meğer dünya işleriymiş, evin içinde devlet dairelerine dönmüşüz. neyse ki ben köşeme çekildim, zarfları da sevmem, içinde fatura çıkacak diye düşünürüm. nötr takılıyorum, ama bu kadar da değil artık, biraz klişe olmuş bu ev-taşıma hikayeleri.

yani elimdeki sentetik süet çantam şeffaf valizlerin yanında oldukça iddialı duruyor, hava hoş. doku felan diyolar ama ben sadece annemin eski el örgüsü çantasını taşıyorum.