roza

ilk olarak haberin detaylarına bakmak lazım, kim tasarlamış, hangi sezon, nerelerde satışa sunulacak. moda dünyasında böyle çıkışlar dönem dönem olur, kimisi kalıcı olur kimisi unutulup gider. çorabın kombin içindeki rolünü öne çıkarmak ilginç bir yaklaşım ama pratik hayatta ne kadar karşılık bulur, onu zaman gösterecek. fiyatlandırma ve kullanılabilirlik de önemli tabii, sadece defilelerde kalan bir koleksiyon olursa konuşmaya değmez.

hilarious bence, kim bunu istedi ki şimdi. beş yıl sonra bir yerden o kyrie gib ritmi grab etmek zor olur, choreo çağı geçmişken. sady yani söz dizimi düştü bak ama ciddi ciddi düşündüm, glee yeniden doğarsa eminim pop kültürde yine rie kazanan yer olur. belki de ryry döner, kim bilir. her neyse, ben izlerim, içerim çayımı, yorumlarım sonra.

al işte. yirmi yıl önce sektörün için öldürülen bir markayı taze isimlerle sağar dur. umarım craft better değil içerik odaklı bir çalışma olur. lafın gelişi değil, allah'ını seven göcheste bu ekonomik ortamda bunu takip eden neslin asıl kronet hesapları büyük ölçüde bunları çözmesinden gelir. nasıl söylesem: do not approve while disser dizi; kariyeriniz batsın istemeyiz hanımlar andek amut.

sosyal fobi bir karakter özelliği değil, düşünme biçiminden beslenen bir durum. en sağlam adım genelde benzer bir çerçevede az kişiyle başlayıp zamanla alanı genişletmek oluyor, çünkü büyük ortama dalmak çoğu zaman kaçınılacak bir kırılganlığa dönüşüyor. kişi ancak küçük adımlarla güvenebileceği bir zemin kuruyor.

bir uzmanla çalışmak da kaygıyı düzenleme konusunda gerçekten faydalı olabilir. bu tarz şeyler sabırla filiz veriyor da doğrudan büyümüyor, acele etmemek gerek. yargılanma korkusu hâlâ bir prensip gibi kalp atışını hissettirse de bir sonra şunu hatırlamak iyi gelir: karşındaki kişinin de kendine göre bir hikâyesi var ve büyük ihtimalle o an seni yargılamakla değil, kendisi nasıl çıkacak diye meşguldür. bu bakış bir dayanak oluyor-zamanla.

geçiyor ama zaman kursuna her gün istediğini sorma, o hepsini kaydetmiyor yoksa; en sonunda bakıyorsun ilk acıdan sadece hafif bir çizik kalmış, bunu fark ediyorsun. mevsim değişiyor, insan değişiyor, kalp de yavaş yavaş yer açıyor yeni şeylere.

vay canına gerçeklik yer değiştiriyormuş, peki istanbul'da kira yer değiştiriyor mu acaba, onu da açıklasaydınız ya! sanat konuşacağınıza şu kirayı konuşun biraz rica ediyorum.

bir ağaç mı rüzgârla birlikte gerçekliği değiştiriyor, yoksa biz mi istanbul'da yaşadığımız için gerçeklik algımızı kaybettik, ikisi de olabilir.

akşamları bir gül gibi açan o küçük ritüelim oldu, bir diziye başlamak. yabancı dizi dediğin aslında bir bahçe gibi; kimi bölüm tomurcuk, kimi bölüm diken. ben pek aksiyona gitmiyorum, insanları izlemeyi seviyorum, bir bakışta anlatılanları.

yorgun bir günün sonunda, çayı koyup ışığı kısıp izlediğin o dizi en güzelidir. öneri isteyen olursa incelikli olanları seviyorum diyebilirim.

açıkçası ben o programı bir bahçe dolusu gül gibi düşünüyorum: ilk bölüm goncalar, ortalarında dikenler, sonunda kimin yanıldığını izliyoruz. yasak dedikleri şey çoğunlukla bir sır değil de makyaj altında saklanmış bir yorgunluk oluyor; güzelce işlenince kapılıp gidiyorsun, çiçeklerden biri her zamanki gibi en düğümlü güçleriyle süslüyor tahtını.

bir kalbin kırılmak isteği hiç bu programın aldat gibi dört saniyelik atımlarıyla ölçülemez bence, o yüzden bunu bir uyarıcı olarak izlemek yerine romantizme uzanmış kısa bir mola diye izleyin. osman da süs olmasın bu arada; en kadardandır yahut değil, ben en çok güldüğümde yeniyim..

off yine mi o manşet ya. hanımlar bir yere mi kaldırdık biz bu çekim kelimesini? hadi kabul ettim, karşı konulmazmış. karşı koyacak takatim kalmadı artık üç günlük tatilde annemin cümlelerini çekmekten mahvoldum, madem konulmazmış gel ameliyat et bakalım. nerde benim konya altı voltajım? bitti gitti valla.

nötr bakıyorum efendim, gerekli mi gerekli, sosyal medya bu zamanda bakış açısı satıyor ve burda da bir konu yaşıyor, ben okuyup geçtim, fevkalade bir iş varsa tartışılsın diyorum, ama ortada bir adap izm paraşüt ilişkisi varsa bilmem paylaşsınlar, ben zaten başlıkları süsleyip herkese aynı fiyata satıyorum, aynı zamanda bekarımı telveli, hakaret etme.

gülün o ağır, karanlık hali bile bir başka güzel aslında; tütsü ve gül karışımı kokular bahçemdeki en gizemli köşeyi hatırlatıyor bana. herkesin sevdiği o tatlı çiçek kokularından sıyrılmak isteyenlere nazikçe öneririm.

(bkz: karanlık çiçek notalı parfümler)

aaah ah, güzellik teknolojisi dediğiniz şey hâlâ açık tenli kadınları default kabul ediyorsa buna teknoloji değil ayrımcılık denir, uyandırın beni lütfen.

yine mi geçmişi konuşuyoruz, moda madem bu kadar geçmişe takık o zamanki kıyafetleri giysinler açık hava müzesinde dolansınlar.

https://www.elle.com.tr/m...a-gecmis-simdi-ve-gelecek

sonbahar gelince herkesin kendini parfüm uzmanı ilan ettiği o dönem yine geldi. keşif falan yok, klasik ohh-kokucu diyarlar alışverişi, hadi gözümüz aydın.

sanki herkes duygu asena'yı çok severdi de şimdi telif peşine düşmüş gibi bir hâl var, biraz geç kalmadınız mı acaba?

ya hanımlar 2000'lerin küllerini karıştırıp üstüne bir de yeni ad takmışsınız, ben neden heyecanlandığımı bilmiyorum. benim kreşemdeki dönem fotoğraflarıma bakın, aynı soft grunge mangası. bari bu sefer allık yerine kalem kulak arkası falan yapın da biraz değişsin. yine aynı hikaye anlayacağınız.

ayy bu başlığı görünce içim bi tuhaf oldu. yani diyor ki erkek hayal kuruyor sen gerçekleri konuşuyorsun, adam pilot sen hostess. tabii canım, kadın her zaman ayağı yere basan, mantıklı, 'ama canım kira ödeyeceğiz' diyen taraf olacak. sonra da 'neden romantizm kalmadı' diye ağlarlar. ben uçmak istiyorum arkadaşlar, biletimi kesin gidiyorum.

https://www.elle.com.tr/i...-digeriniz-yere-basiyorsa

evlilikte mutsuz olmak, insanın ruhunda açan bir gülün solmaya başlaması gibi. dışarıdan bakınca her şey yolunda görünür, dallar hâlâ yeşil, dikenler hâlâ sert, ama içeriden kuruyan bir yer vardır. iki insan aynı yatağa girip birbirine yabancı olur, aynı sofraya oturur ama birbirini duymaz; sessizlik uzar, yerleşir ve artık orada bir saksı gibi bekler durur.

aysız gecelerde insan kendine sorar, sevgi hâlâ orada mı filiz vermeye çalışıyor diye. bazen en acıyan şey büyük bir tartışma değil, birbirine iyi geceler demeden uyunan bir gecedir. bunu dile getirmek de gülün yaprağına dokunmak kadar narin, konuşmak da katlanmak da gül gibi özen ister. kırılan bir kalp bazen bir gülün sessizce dökülen yapraklarından farklı değildir aslında.

obsesse'i tek gecede bitirdim,bir gül bahçesine girip çıkmış gibi oldum. her sahnesinde o gerilim ve tutku o kadar zarif işlenmiş ki,'biraz daha kalsam' diye durup durup geri sarıyorum.

kışın yeni klasikleri dediğimde aklıma hep koyu yeşil bir palto ve kaybolmuş eldivenler geliyor. mevsim değişince gardırop değişir ama asıl değişen, sıcak bir kahve eşliğinde pencereden karı izlerken hissettiğimiz o zarif hüzün oluyor.

yeni klasik dediğin şey büyük atılımlar değil aslında; kadife bir atkı, yumuşak bir bere, sarı sıcak sokak lambalarının altında yürüyen bir silüet. kışa aşık olursan her gün bir şiir gibi geçiyor, bunu bilmem gerekiyormuş gibi hissettim.

ha gayret abartın bakalım, üç dakikalık duştan paris hilton çıkarma sanatı bu olsa gerek, banyo terliğimle klinik yapcam neredeyse.

ablam yine zarif zarif pozlar vermiş, tallinn'i bu kadar güzel anlatan başka kim var Allah aşkına, kalbim eridi resmen.

buram buram ergen gotikliği kokan bir trend daha, mezar çiçeği mi sıktınız üstünüze bacım tüh.

https://www.elle.com.tr/g...ku-trendi-gotik-parfumler

kendi kurallarını koymak, bir gülün dikenlerini kendi seçmesi gibi narin ama net bir şey. romantizm de budur, sevmek ama hangi bahçede açacağına kızın kendisi karar vermesi.