sosyal fobi aşanların defteri

kim ne derse desin, bu sosyal fobi denen dert, insanın içinde bir kuyu. ben o kuyudan çıkanları hiç görmedim ama bazen bir ders anlatırken karşımdaki çocuğun gözlerinde o karanlığı görüyorum. sen o gün o sese, o kalabalığa, o kişiye cevap veremiyorsun; ama elbet bir gün, bir namaz sonrası ya da bir satır şiirde 'işte ben' diyebiliyorsun. bu tarz bakınız merhaba demekle başlar her şey. bu tarz bakınız insan kendine dönmekle aşarmış asıl dağ. (bkz: yalnız yürüyen yoldaş)