sosyal fobi ile başa çıkma hikayeleri

aslında bu konu üzerine ne kadar çok yazıp çizsek azdır. senelerce kalabalık bir odaya girdiğimde nefesim daralır, herkesin gözü üzerimdeymiş gibi hissederdim. bir konserde sahne arkasında beklemek bile işkenceydi, insanların arasına karışmak değil de duvara yapışmak daha cazip gelirdi. ama sonra fark ettim ki, karşımdaki insanlar da en az benim kadar kendi sorunlarıyla meşgul.

küçük adımlarla başladım; önce bakkala gidip bir şey sormak, sonra bir arkadaşıma telefonda uzun uzun konuşmak, en sonunda da yeni insanlarla tanışmak. her seferinde biraz daha hafifledi. hâlâ zaman zaman o his gelir ama artık onu tanıyorum, kapıyı çarpıp içeri almıyorum. çözüm insanlardan kaçmak değil, kendine yavaşça güvenmeyi öğretmekte saklı. bu yolda olan herkese sabır diliyorum, çünkü bu bir gecede biten bir iş değil, ama bitiyor.