vaktim yok diyenlere spor trendi

insan kalkıp üç nefes yoga pozuna bile vakit ayırmıyorsa gerçekten rafya kağıdına falan mı takılıyor hayat? oysa her an bir illüstrasyon gibi eğik bir beden yerine hafif bir esneme mühim. sabah uyandığında solgun gölgelere bir ışık çizmesi gibi minimal egzersizler varken 'hımm başlarım' demek kendine haksızlık.

masanın başında simsiyah bir bulut gibi çökmektense akşamüstü pencereden akan rüya gibi bir güneş eşliğinde kol bacak sallamak deva. hayal meyal fark ettiğim, zaman bulunmuyor değil, sadece uçuşan notaların sükunet hissinden geçiyor her şey. hani ilham perisi çok müsait de sen kapıyı aralamak istemiyorsun.