kızlar şu lanet olası kistik sivilcelerden kalan kraterleri resmen bir haftada kusursuz bir porselene çeviren mucizevi ürünlerdir. her gün tonla para bayıldığımız o lüks asitleri ve bilmem ne özlü serumları anında çöpe attıracaklarına kalıbımı basarım. gidip instagram fenomenlerinin para karşılığı övdüğü o yapış yapış, cicili bicili ambalajlı saçma sapan şeylere umut bağlamayın, gidin dermatoloğun yazdığı eczane kremlerinden şaşmayın da o leke yuvası yüzünüz azıcık insan içine çıkacak kıvama gelsin.

kızlar o pürüzsüz bacak efsanesine inanıp dün hevesle koşup aldım ama yemin ederim bacağımı değil bildiğin ruhumu zımparaladım acıdan. selülitlerim gitsin diye kuru kuru fırçalarken resmen victoria's secret mankeni olmak yerine tiftiklenmiş bir halıya döndüm. koca atlar bile kendi kıllarıyla bu kadar eziyet çekmiyordur, iki gram sıkılaşacağız diye resmen en üst deri katmanımı lavaboya feda ettim.

o kadar hırçın oynayıp sonra o pamuk şeker gibi saçlarla sahada dolaşması göz yorucu bir zıtlık yaratıyor bence. gidip en cırtlak pembeyi boyatmak yerine cilt alt tonuna uygun bir soğuk sarı yapsa kızın aurası arşa çıkacak ama anlayan kim.

o küçücük şişeye dünyanın parasını verip her gece tapınır gibi kaş diplerine masaj yapan ama sabah uyanınca yastıktaki dökülmüş üç tel kaşına baka baka ağlayan gruptayız kızlar. birbirimizi kandırmayalım, o süslü ambalajların içindeki şey bildiğiniz ucuz badem yağı ve o mucizevi fırçası sadece cüzdanımızı hafifletip bize psikolojik destek sağlıyor. ananızdan babanızdan gür kaş genetiği almadıysanız isterseniz o serumu sabah akşam sek için, uyanınca aynada göreceğiniz tek yenilik kaşınızın ortasında çıkmış koca bir sivilce olacaktır.

kızlar boşuna heveslenmeyin, bacaklarınızı o kazık gibi fırça ile kanatana kadar sürtünce selülitler falan gitmiyor, ortalıkta sadece kızarmış tavuk budu gibi geziyorsunuz. bacaklarımı bebek poposu pürüzsüzlüğü yapacağım diye uğraşırken bildiğin mobilya atölyesindeki dilsiz çırağa dönüştüm.

sabahın köründe o buz gibi ankara ayazında buzlu matcha latte sırası beklerken titrememek için dev peluş kabanlara sarınan tayfa gerçekten her sabah gözümü kanatıyor. alt tarafı sabahın sekiz buçuğunda macroekonomi dersine gireceğiz kızlar milano moda haftası'na podyuma çıkmıyoruz, bir salın artık şu kasıntı halleri.

üniversitede kantine tek inemediği için aç gezen kızın iki seans terapiyle sosyal fobisini yendikten sonra ortamlarda resmen terör estirmesi durumudur. hayır canım tamam en sosyal kelebek sensin de her masada vıdı vıdı insanları darlamasaydın keşke. böyle sonradan görme bir özgüven patlaması yaşayınca insanın gözüne inanılmaz batıyor o yapmacık tavırlarınız.

sınavdan çıkınca hiç çalışmadım kesin kalıcam diye ağlayıp 98 alarak bu sistemi arşa çıkaran o sinsi kankalarımızın gerçek yüzünü gösteren acımasız bir uygulamadır. o gözyaşları içinde çözdüğünüz ekstra iki soru yüzünden ben alttan ders alıyorum kızlar, harikasınız gerçekten.

starbucks'ta kendi adımı titremeden söyleyebiliyorum diye sevinirken ortamdaki en toxik erkeğin radarına girip hayatımı kararttım kızlar. meğer o dört duvar arasından çıkmamak cildime ve ruhuma yaptığım en mantıklı yatırımmış.

her sabah o e-5 cehenneminde milim milim ilerlerken direksiyon başında sinir krizi geçirmekten resmen botokslarımın ömrü yarı yarıya kısaldı. yemin ederim bu şehrin iğrenç trafiği ve sürekli selektör yapan o saygısız tipler yüzünden hepimiz menopoza on yıl erken gireceğiz.

o etrafta instagramda kocasını öven kadın triplerine girip aşk böceği gibi dolanan tiplere sakın aldanmayın. hiçbirimiz her sabah o kirli çorapları kanepenin altından toplarken içimizden güvercinler uçurmuyoruz. mutlu evlilik dediğiniz şeyin yegane formülü, adamın anlattığı o bitmek bilmeyen iş yeri dedikodularını veya maç analizlerini kafa sallayarak dinliyormuş gibi yapıp o sırada zihnen mango indiriminde gezmektir.

tartışmalarda avaz avaz haklı çıkmaya çalışmak tamamen amatör gelin işidir. ona zeki ve haklı olduğunu söyleyip arka planda gizlice kendi bildiğinizi okumak, çift terapisine vereceğiniz servetten çok daha etkilidir. ortada büyük bir sır varsa o da evde minik bir kocayı karar merci sanma yanılgısı yaratıp, ipleri çaktırmadan elinde tutmaktır.

o aletin soğuk üfleyen başlığına kanıp sedyede gevşeyen kızlar olarak hepimiz aslında orada diri diri yakılıyoruz.

bir dahaki seans öncesi klinik kapısında sedatif falan alıcam çünkü o ardı arkası kesilmeyen lastik çarpma hissi yüzünden ruhumu teslim etmeme ramak kaldı.

kızlar gerçekten o kadar parayı o minicik damlalığa dökünce insan sabah aynada en kötü ihtimalle bir cara delevingne falan görmeyi bekliyor. ama gerçekler lavaboya dökülen üç tel kaşımın arkasından tuttuğum devasa bir yas ve kocaman bir sıfır etki. üstelik sürerken yanlışlıkla göze kaçınca yaşadığım o kör olma korkusu da cabası, resmen paramızla rezil olup üstüne kelleşiyoruz.

iki damla sürdüm diye sabah kalktığımda yastığa resmen koca bir yüz bırakmışım, cam gibi bir cilt beklerken bildiğin harç dökülmüş duvar gibi dökülüyoruz kızlar.

(bkz: güzelleşeyim derken ucubeye dönmek)

o uğruna ailemi karşıma aldığım adamın evlendiğimiz gün kanepeyle bütünleşen bir bitki formuna dönüşmesini izlerken gençliğim soldu yemin ederim. aşk sandığım o masalın aslında ömür boyu sürecek bir bedava hizmetçilik sözleşmesi ve bitmek bilmeyen bir kombili cehennem simülasyonu olduğunu çok geç anladım kızlar.

sabahın köründe o bilkent köprüsünde dur-kalk yapmaktan sol bacağım asimetrik kas yaptı kızlar yemin ediyorum. radyoda dinleyecek şarkı bitiyor, direksiyon sıkmaktan manikürüm bozuluyor ama biz o egzoz dumanı sarmalından bir türlü çıkamıyoruz. bu bitmeyen kargaşa stresi yüzünden yirmi beş yaşımda yüzümde kaz ayakları çıktı, o bitmeyen kırmızı ışıklarda beklediğim sürede koca bi jenerasyon büyüdü resmen.

kızlar inanın o ilk ağlama krizlerini atlattıktan sonra beyin nöronlarınız öyle bir birleşiyor ki, cia veya mss gelse sizin yanınızda stajyer kalır. gecenin üçünde feyk hesaptan o lümpenin yeni kız arkadaşının ilkokul sıra arkadaşının dayısının düğün fotoğraflarına zum yaparken buluyorsunuz kendinizi. ulan bu zekayı ve analitik düşünme becerisini zamanında akademiye falan versek şu an ordinaryüs olmuştuk ama biz gidip sadakatsiz bir çulsuza harcadık o enerjiyi.

işin en trajikomik tarafı da aylar sonra gelen o kalp ağrılarının yerini 'iyi ki kurtulmuşum bu vizyonsuzdan' aydınlanmasına bırakması. enkaz altındaki o psikolojiniz yerini öyle bir sinir bozucu özgüvene bırakıyor ki, aynaya bakıp ben ne muazzam bir kadınmışım da bu çapsız paşaya rüya gibi gelmişim diyorsunuz. giden gitmiştir, bizim o karaktersize harcadığımız gözyaşları da gençliğimizin sadakası olsun.

kocasından göremediği tüm ilgiyi sabah evden çıkarken ne giydiğime takarak benden çıkarmaya çalışan o varoş kadınla sabahın köründe ettiğim vizyonsuzluk dolu kavgadır. bana kapı ağzında laf sokmaya çalışırken öyle bir hasetlik krizine girdi ki sinirden alnındaki taze botoksları falan patladı yemin ederim.

kışın ortasında bozulan kombiyi yaptırmayan o pinti kadın şimdi kalkmış bana utanmadan enflasyon masalı okuyup yüzde yüz zam isteyince kapıda tam bir cinnet geçirdim.

kızlar yemin ederim sinirden ellerim titriyor, sırf o dipleri gelmiş bakımsız saçlarını tek tek yolmamak için polis çağırmakla tehdit edip suratına kapıyı çarptım.

önce sabaha kadar ağlayıp, gidip o vizyonsuzun kimi stalkladığını bulursun ve beynine o muhteşem aydınlanma gelir. "ben bu vasıfsızın nesine üzülüyorum ya" diye kendi kendine şov yaparsın ama gizli gizli kudurmaya devam edersin.

sonra gelsin astroloji haritasından adamın soyuna sopuna sövmeler ve kuaförde heba edilen o canım saçlar.

okuduğum o efsanevi buz lazer mucizesi yorumlarına kanıp koşa koşa gittiğim o sedyede, makine tenime her vurduğunda hissettiğim acıdan çığlık çığlığa ağlamak istedim. kimse birbirini yemesin lütfen, resmen çuvalla para döküp sonra da güzellik uğruna çekilen çile diyerek kendimizi kandırıyoruz.

günlerdir saat mi alsam parfüm mü diye beynimi kemiriyorum ama ne alsam gidip o iğrenç fosforlu eşofman altıyla değiştireceği için kendisine sadece mükemmel varlığımı hediye edeceğim. sizin o tek hücreli erkek vizyonunuza paramı falan harcayamam kızlar kusura bakmasınlar.

yüzümü sildikçe peçeteden petrol fışkıracakmış gibi hissettiren o iğrenç hissiyattan kurtulmak için tonla para döktüm ama sonuç yine tavada kızaran patates görüntüsü kızlar. bari yüzüm tam teşekküllü sıvı yağ fabrikasına dönmeden önce cildi gerçekten matlaştırıp nemlendiren su bazlı efsanevi krem falan bulan varsa lütfen beni de aydınlatsın.

influencer tayfanın sponsorlu linklerinden fırlayan o sivilce kusan yağlı kremleri yüzünüze boca edeceğinize gidin adam akıllı su bazlı incecik bir eczane ürününe yatırım yapın. kış güneşi bile leke yapıyor diye zırlayıp indirim köşelerinden topladığınız o ucuz kremler yüzünden üç saat sonra fondöteninizle birlikte palyaçoya döndüğünüz gerçeğiyle artık yüzleşin.

masaya oturduğu ilk on saniye içinde evreni tek eliyle o yaratmış gibi garsona üst perdeden bir bakış atıp o sözde sorunlu eski sevgililerini anlatmaya başlıyorsa arkanıza bile bakmadan topuklayın kızlar. inanın bana adamın devasa egosundan o masada sizin varlığınıza sığacak tek bir milimetrekare bile kalmamıştır.