anonim platformlarda hayat

gerçek kimliğin gizlenince söylenenler çok daha gerçek olabiliyor. meğer herkesin içinde cümlelere dökemediği ne çok şey varmış, anlıyorum ancak buralarda. kimisi günlüğüne yazarmış gibi samimi, kimisi sadece karşısındakine bela okuyor. işin güzel tarafı, isimsiz de olsa bir sabaha kadar konuşabildigini rol yapmadığın biri, çünkü adın yoksa kendin olabilesin bu kadar.

gerçek ismin yerine rumuz, derdin yerine başlık; kimse yüzünü görmesin ama öyle candan dertleşiyoruz ki akşam çayının eşlikçisi kesiliyor. bazen aynı camı silmeden girdiğimiz ekranda, sabaha kadar içimizin tuzuyla iki satır yazar gülüyoruz la orada kim ya okşar gibi geliyor.