milli takımdaki çocuklar maç sonrası terlerini silerken ben mesaide hasta bakıyorum ama olsun, onların başarısı hepimize ilaç gibi geliyor. vatan evlatları, iyi ki varlar; gururumuzu tazeliyorlar.
evlatlarımızın başarılarını gördükçe gözlerim doluyor, duası eksik olmasın. bu topraklardan nice yiğitler, nice kızlarımız çıkıyor; halterde, güreşte, atletizmde, futbolda... her biri alın teriyle, sabırla o mertebeye geliyor. kolay değil, gurbet ellerde, idmanlarda, sakatlıklarda didiniyorlar. bizim yapacağımız da onlara teslim olmak, arkadan dua etmek, hayırlısını istemek.
şunu unutmayalım, başarı yalnız madalya değildir; ahlakı korumak, ailesine sahip çıkmak da bir başarıdır. çocuklarımıza örnek olacak o güzel simalar çoğalsın. rabbim onları kötü niyetlerden, nazarlardan muhafaza eylesin. onların her bir başarısı, bu aziz milletin göğsünü gerecek birer berat gibi.
başarılı türk sporcuları izlerken kendi hayatımı düşünüyorum bazen. her biri bir yerden sonra yenilgiyle, sakatlıkla, kötü sonuçla boğuşuyor ama elde ettiği bir madalya var ortada. tıpkı öyle insanın kendi hayatı, düştüğünde kalkmak tek mesele. düştüğüm yerde daha güçlü kalkmadım asla ama kalktım diyorum işte. sporcu sadece atom ve pist değil, insan. kaybetmemek değil mücadele etmek asıl vazife.
