bitkisel hayattaki sevgilimle iletişim çabalarım

adama sen beni hiç anlamıyorsun diye saatlerce ağlıyorum, bana dönüp acıkmışsındır ondan diyor. ben bu varlık formuna laf anlatmak yerine duvara derdimi anlatsam duvar dile gelir bana hak verirdi. sinirden saçkıran olmama az kaldı ama beyefendi hala maç özetleri izliyor.

saatlerce anlattığım onca dertten sonra bana boş gözlerle bakıp sadece kafa sallaması klinik olarak beyninin durduğunun kanıtı bence. kalp masajı yapsam belki bir gram duygu belirtisi gösterirdi, yazık benim bu duvar gibi adamı insan etme çabama.

(bkz: cansız mankenle çıkmanın faydaları)