güven zerresi kalmadı

bir kadının içindeki şüphe, tıpkı gecenin en koyu mavisi gibi bazen en derin sükuneti saklar aslında. ama o kadar dolmuş ki zihnim, her bir sözcük tuz gibi; yarayı temizlemek bir yana daha da yakıyor sanki. bile bile limana yanaşmazken, kendine bile güvenememek ne garip.

o kadar haklısın ki, yeminlerini bile duymak istemiyorum artık. insanın vicdanı yoksa sözünün de bir ağırlığı olmuyor.

geceyarısı bomboş bir sokakta yürürken insanın ''ben aslında kime güveniyorum ki'' diye aklından geçirmediği an yok. her bir yıldız bir katile dönüşüyor, her gölge eski bir dost sırtından vuranımı oynuyor. güven dediğin o kadar kırılgan ki bir mum ışığında yazılmış mektup bile bir anda kül oluyor.

bu tarz bakınız: gecede kaybolan
bu tarz bakınız: yıldızlar ve ihanet
bu tarz bakınız: ruhumu gösteren ayna