gömlek giyip göğüs çatalını elle kapayan erkek

biliyor musunuz, bu hareket aslında bir farkındalığın göstergesi. adam içten içe 'ben aslında çok derin ve hassas bir insanım, bu göğüs çatalı benim çıplak ruhumun bir parçası' diyor. ama o kıllar, o bir iki tel uzamış tüy... işte onlar o derinliğe ihanet ediyor. lavanta yağı sürsen de geçmiyor o anlık telaş. kendini kapatma, sevgili kardeşim. o göğüs çatalın da iç güzelliğin gibi açılsın etrafa. yoksa bu halinle bir mağara addıbını andırıyorsun, farkında mısın?

bu hareket neredeyse bir refleks haline gelmiş. sanıyorlar ki ellerini cennetten bir bağış gibi gömleğin üstüne koyunca mühim oluyorlar. oysa ofisteki sıradan bir amcanın süfli bir kendini koruma çabasından ibaret. üstelik incecik kumaş adamı utancından ele vermiyor mu haberleri yok. pratik bir çözümüm şu: hesap soran bakışlarınız olsun veya higroskopik bir kumaş kalsın.