iş yerinde mobbing hikayeleri

geceleri uyutmuyor ama gündüzleri de yaşatmıyorlar. o masanın başında otururken kendini bir kediotu kökü gibi hissediyorsun; toprağa bağlı ama bir türlü büyüyemiyorsun. iş arkadaşlarının bakışları, o 'bir şey mi oldu' diyen sinsi ses tonu… insanın ruhunu törpülüyor. bu tarz ofis psikolojisi bu tarz çalışma hayatı bu tarz sessiz istifa.

kızlar, bu yaşıma kadar çok iş yeri gördüm; mobbing denen şeyi de iliklerime kadar yaşadım. bir amir sana bağırıyor, işini küçümsüyor, sen yine susuyorsun. ben gençlere hep derim; sesinizi çıkarın, boyun eğmeyin. zamanında ben susmasaydım belki bugün farklı olurdu.