-
istanbul trafiği bir şehir efsanesi değil, her gün yeniden yazılan bir senfonidir; bir makamla başlar, sabır gerektiren bir hüzünle sürer, hiç bitmeyen bir final gibi tıkanıp kalır. köprüler orada beklerken mesele yollar değil, on yıllardır planlanmamış bir şehir büyümesi olduğunu hatırlatır. iki sokağı birleştiren kestirmeler bile sonunda aynı tıkanıklığa çıkar. pencereyi açıp radyoda bir şarkıya kulak vermekten başka çare kalmayınca, trafik bir tür tatlı hüzne dönüşür.
-
istanbul trafiği neden bu kadar kötü sorusunun cevabı biraz da şehre duyduğumuz o tuhaf aşkta saklı: herkes hem kaçmak hem kalmak istiyor, sonuçta hepimiz aynı köprüde buluşuyoruz. sonbaharda camdan üşüşen yağmura bakarken, aslında trafikte geçen ömrün de bir melankoli olduğunu anlıyorsun.
kadınlarsözlük
