istanbul trafiğini bir cümleyle anlatmak

canım sanki pırlanta yüzüğümü çantama koyup unutmuşum da etrafta deli gibi arıyorum, her yer dolu, kimse de yol vermiyor, ama ben yine de kırmızı rujumu tazeler geçerim o dar sokaklardan.

sabahın köründe evden çıkıp akşam evine dönene kadar hayatının yarısı otomobille geçiyor, oysa gidilecek yer varya hep yirmi dakika. mevsimler geçiyor, çocuklar büyüyor, sen hala o köprünün üstünde aynı yerde bekliyorsun. kadın dayanışması bile bazen bu trafikte sabredebilmek için bir motivasyon oluyor, en azından arkadaşla telefonda dertleşiyorsun.