kalp kırıklığı

insanın içine işleyen bir sancı bu. mimari bir yapı gibi düşünün, önce temeli sağlam atarsın, sonra duvarları örersin, en sonunda çatıyı kapatırsın. ama bir bakmışsın tüm bina çökmüş, geriye sadece moloz kalmış.

en kötüsü de insanın kendi ellerimle yaptığını bilmesi. her tuğlayı ben ördüm, her çiviyi ben çaktım. şimdi öylece durup enkazı seyrediyorum. sonbaharın hüznü işte böyle bir şey, aşkın hüznü de.

bankada mesai arasında bir kere kırık kalple eve dönersen çocukların masada beklemesi daha ağır yük, sonra idare eder insan. evde kırıkları yapıştıracak yapıştırıcıyı tabak yıkarken buluyorum gibi ama en azından güçlü bir annelik.