kocanın nefes alış sesinin batmaya başlaması

adamın salonda dizi izlerken çıkardığı o gereksiz nefes sesleri bile sinir katsayımı tavana çıkarıyor artık. o peri masalı gibi başlayan ihtişamlı hikayenin nasıl kirli sepetinde unutulmuş ıslak ve ekşi bir havluya dönüştüğünü izliyorum her gün.

(bkz: evlilikte tahammül sınırının bitmesi)

üçlü koltuğa yayılmış o adamın nefes alırken çıkardığı ses evdeki tüm auramı darmaduman ediyor, sırf benim oksijenimi çalmasın diye yüzüne yastık bastırmamak için kendimi zor tutuyorum.

ben pırlanta gibi gençliğimi sırf şu vizyonsuzun kirli sepetinin yanına fırlattığı çorapları toplamak için çürüttüğüme yemin ederim inanamıyorum.