neden aşık oluyoruz

canım benim, işin özüne inince çocukların oyun oynarken birbirine tutunması gibi bir şey aslında. tek başına yuvarlanan topun ne kadar yorgun düştüğünü hepimiz biliyoruz. kimi yalnızlıktan kaçıyor, kimi bir elin sıcaklığını hayal ediyor, kimi de sadece birinin 'anlat' demesini bekliyor. ama ben yine de en çok şuna inanıyorum: insanın içinde öyle bir yer var ki, orası ancak bir başkasının sesiyle, kokusuyla, uykulu sabahıyla doluyor. işte tam o an anlıyorsun, aşk dediğin şey bir kimyadan çok, kendine bir yuva bulma derdi. ne kadar tarif etsek de, yaşanmadıkça bilinmiyor işte. mevlam sabır versin hepimize, gönlümüzce sevenlere. ama yine de canım, sorsan herkes aynı şeyi arıyor; kendine dokunacak yüreği bulmak.

sanırım o da bir kedi gibi bize sokulduğu için seviyoruz; sıcak havlu gibi sarıp sonra kendi köşesine çekiliyor. biraz mırıltı, biraz tırmık derken zaten alışmışız.