nefesim filme dair notlar

sonunda bir yerli yapim gişe filmi izledim ve insanın içine işleyen bir suskunluk var her sahnesinde. hikaye dedimiz sey aslinda cok yalin: bir adam, bir dunya, bir kaybedis. ama anlatilisindaki zarafet, batili yapimlarin popüler anlatisindan daha cok can yakiyor. (bkz: bu nasıl one cikti)

ben son zamanlarda yerli sinemanin icinde kaybolmus bir zevk oldugunu dusunuyordum, yanilmisim. bu film, cekimleriyle ve diyaloglariyla beynimde uzun sure yer edecek. hepimizi bir psikolog sessizligiyle taniştiran bir basyapit misali. sinsice bakiyor ve cevabini mumkun oldugunca erteleyerek izletiyor; iste o yuzden de kendine hayran birakiyor.