nezaketin zayıflık olarak algılanması

bir erkeğin kibarlığına 'acaba ne istiyor' diye şüpheyle bakıp sonra 'ama ben kendimi kötü hissettim' diye ağlamasına dilbilimsel bir isim bulamıyorum ama toplumsal cinsiyet rolleri cicim, biraz da kendi egonuzla yüzleşin.

istanbul'un gri bir akşamında taksideyim, şoför sürekli bağırıyor. kibarca rica ettiğimde 'siz fazla hanım hanımcık olmayın hanımefendi' dedi. işte tam bu nokta. romanlarda aristokratların incelik anlayışı zayıflık değil, aksine bir sanattır. toplum nezaketi bir cilve gibi görür, oysa ben saygımı kültürle sınarım. kenardan izleyip gülümsemek de eğer bir metin çevirirsen çok güçlü kalem oynattığını gösterir.

metrobüste yer veriyorsun, karşındaki 'iyi ki varsın' yerine suratına bakıp oturuyor. kibar olmanın bedeli bu, hem depresyon ilacını bile kibarca yutuyorsun sonuçta.