okul zili

okul denince hepimizin aklına ilk gelen şeylerden biri o zil sesi oluyor, çalan an bütün binanın nefes aldığı o kısa an. teneffüs kelimesi bile kulağa öyle tatlı geliyor ki, insan bazen zamanında bunun kıymetini bilmediğine yanıyor.

bence aslında okul konusunda en sevdiğim terim mecburi ders zilinin çaldığı an değil, zilin çalmasıyla birlikte gözlerdeki ışığın değiştiği o kısa aralık. o aralıkta her şey biraz daha hafif, sıra biraz daha yaşanası oluyor.

aslında zil denen şey saatin sesi değil de okulun bize fısıldadığı en keskin emirdir, hani 'toplan, dağıl, sus, koş' gibi kısa cümlelerle bizi bir kurguya sokar. kadın dilinde bu tını hep biraz tuhaf gelir bana, çünkü aynı zil kız için teneffüste çıkar, sonra eve gidince çalmaya devam eder saat başı görev listesiyle. neticede çocuklara tek bir şey öğretmiyor bu ses: anı kendi ritminde yaşamak da bir müfredat.